تاریخچه سقوط بنی امیه و پیروزی آل محمد 1405

چهاردهم ربیع‌الاول، یادآور روزهایی است که کاخ‌های ظلم بنی‌امیه یکی پس از دیگری فرو ریخت. خونی که در کربلا ریخته شد، سیلی خروشان شد و طومار حکومت هزار ماهه امویان را در هم پیچید. حق آمد و باطل رفت.

سقوط بنی‌امیه تنها سقوط یک حکومت نبود، بلکه شکست خط نفاق و اشرافیت جاهلی در برابر خط عدالت علوی بود. اگرچه آنان جسم حسین (ع) را کشتند، اما روح حسین (ع) حکومت آنان را نابود کرد.

بنی‌امیه گمان می‌کردند با کشتن آل الله، حکومتشان جاودانه می‌شود؛ اما «وَ مَکَروا وَ مَکَرَ اللهُ وَ اللهُ خَیرُ الْماکِرین». امروز نامی از یزید جز به ننگ نمانده، اما نام حسین (ع) بر تارک تاریخ می‌درخشد.

پیروزی آل محمد (ص) یعنی پیروزی خون بر شمشیر. انقراض سلسله‌ای که هدفش محو نام پیامبر بود، نشان داد که اراده الهی بر حفظ نور خود استوار است، هرچند کافران نپسندند.

تاریخ گواهی می‌دهد که ظلم پایدار نیست. سقوط فضاحت‌بار مروانیان و امویان و فرار آنان، درس عبرتی است برای تمام مستکبران تاریخ که بدانند پایان راه ظلم، نیستی است.

آل محمد (ص) با صبر و مظلومیت پیروز شدند، نه با لشکرکشی و ظلم. این است تفاوت اسلام ناب با اسلام اموی.

شادی امروز ما ریشه در تاریخ دارد؛ روزی که پرچم‌های سیاه از خراسان درآمد و بساط عیش و نوش شام را برچید، انتقام قطره‌ای از خون شهدای کربلا گرفته شد.

انقراض بنی‌امیه به ما می‌آموزد که قدرت نظامی و ثروت، تضمین‌کننده بقا نیست. آنچه می‌ماند، حقانیت و عدالت است.

لعنت الله علی بنی‌امیه قاطبة. این شعار نیست، یک حکم تاریخی است که انقراض و ذلت ابدی، سرنوشت محتوم دشمنان خداست.

امروز سامرا، کربلا و نجف آباد است و قبر یزید و معاویه زباله‌دان تاریخ. این یعنی پیروزی نهایی آل محمد.