شعر و دکلمه درباره جشن فرودگ و یاد ارواح پاک 1405

در نوزدهمین روز بهار،\nکه خاک، بوی بیداری می‌دهد،\nمن به دیدار ریشه‌هایم می‌روم.\nفروردینگان است؛\nجشنِ ملاقاتِ شبنم و برگ،\nجشنِ آشتیِ زندگان و خاک.\nاینجا مرگ، پایان نیست،\nپلی است به سمتِ نور.\nروحتان شاد، ای ساکنانِ ابدیِ قلب من.

باد می‌وزد در دشت،\nو من صدای زمزمه نیاکانم را می‌شنوم.\nمی‌گویند:\n«نترس، ما اینجاییم،\nدر رگبرگ‌های گل سرخ،\nدر زلالیِ آبِ روان.»\nفرودگ است امروز؛\nروزی که آسمان به زمین خم می‌شود\nتا پیشانیِ خاک را ببوسد.

شمعی روشن کن،\nنه برای تاریکی،\nکه برای یادآوریِ نوری که بودند.\nآن‌ها نرفته‌اند،\nتنها جامه‌های خاکی را کنده‌اند\nو لباسِ سپیدِ جاودانگی پوشیده‌اند.\nفروردینگان،\nرقصِ نور است در ضیافتِ یادها.

بهار که می‌آید،\nجای خالی‌شان سبز می‌شود.\nنه با سبزه و گل،\nکه با یاد و خاطره.\nامروز نوزدهم فروردین است،\nروزِ حضورِ غایبان.\nروزِ لبخندِ ارواحِ پاک،\nبر سفره‌ی دلتنگیِ ما.

(با لحن آرام و شمرده خوانده شود)\nسلام بر آنان که رفتند تا ما بمانیم.\nسلام بر پدران و مادرانی که اکنون خاک بسترشان است و آسمان رواندازشان.\nامروز، روزِ شماست.\nجشن فروردینگان، بهانه ایست تا گرد و غبار فراموشی را از قابِ عکس‌هایتان پاک کنیم.\nما دلتنگیم، اما خوشحالیم که شما در جوارِ رحمتِ حق آرام گرفته‌اید.\nآرام بخوابید که یادِ نیکتان، لالاییِ شب‌های ماست.\nروحتان شاد و یادتان تا ابد گرامی.

اینجا ایران است، سرزمینِ خاطره‌ها.\nو امروز نوزدهم فروردین، روزی که دروازه‌های آسمان باز می‌شود.\nگویی تمامِ رفتگان برگشته‌اند.\nنه با جسم، که با عطرِ محبت.\nحسشان می‌کنی؟\nدر وزشِ نسیم، در گرمایِ آفتاب، در عطرِ گل‌های بهاری.\nآن‌ها آمده‌اند تا بگویند عشق، قوی‌تر از مرگ است.\nجشن فرودگ بر تمامِ عاشقانِ اصالت مبارک باد.

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم / راحت جان طلبم و از پی جانان بروم (حافظ) - (مناسب برای یادبود روح)

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما (حافظ)

به یاد رفتگان شمعی برافروز / که تا یابی ز نورش حالتی روز

چو گل بگذشت و گلشن گشت خراب / بوی گل را از که جوییم؟ از گلاب (مولانا) - (استعاره از یادگاران)

ای رفته ز دل، رفته ز بر، رفته ز خاطر / بر من منگر تاب نگاه تو ندارم (شعر معاصر)

ز خاک من اگر گندم برآید / از آن گر نان پزی مستی فزاید (مولانا) - (جاودانگی روح)

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم / که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم (نظامی)

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است / خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی (حافظ) - (دعای خیر)

یاد یاران سفر کرده بخیر / آن گل‌های پرپر شده در باد بخیر.

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند / آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند؟

مرده آن است که نامش به نکویی نبرند / تو که نیکی، همه جا زنده و جاویدانی.

صد هزاران دام و دانه است ای خدا / ما چو مرغان حریصی بی‌نوا.

رفتن رسیدن است، اگر راه، راه اوست / مرگ آغاز بودن است، اگر عشق، آه اوست.

فروردینگان، شعرِ بلندِ خداحافظی نیست؛ غزلِ زیبایِ سلامی دوباره است در جهانی دیگر.

امروز واژه‌ها تعظیم می‌کنند در برابرِ عظمتِ روح‌هایی که جسم را رها کردند و به جانان رسیدند.

دکلمه می‌کنم نامت را ای عزیزِ سفر کرده، و پژواکِ آن در کوه‌های ابدیت می‌پیچد.

شعرِ زندگی‌ات کوتاه بود، اما قافیه‌هایش تا ابد در ذهنِ ما ردیف شده‌اند.

به یادِ آنانی که بودنشان شعر بود و رفتنشان سکوتی پرهیاهو. فروردینگان مبارک.