شعر طنز در وصف جوراب و رابطه آن با روز مرد 1405

روز مرد است و دلم در پی یک هدیه بود / پول در جیب نبود و دل من خسته بود / رفتم بازار و دیدم همه جا زر و طلا / وسع من لیک به یک جفت نخی بسته بود / جوراب!

ای لنگه جوراب تو مرا مونس جان / در پای تو خوشتر است تا کل جهان / گرچه که سوراخ شدی از شست پا / اما تویی ارزشمندتر از فرش کیان

جوراب نخی، سیاه و ساده / کادوی زنم، به من داده / گوید که بپوش و شادمان باش / این است نماد خانواده

روز زن طلا و سکه دادم / روز مرد جوراب پاره دادند / این عدل کجا و آن کرم کو؟ / انگار که ما را سر کار نهادند

جوراب را دوست دارم / نه برای گرمایش / بلکه برای پیامی که دارد / پیامی از جنس قناعت / پیامی که میگوید: / مرد من، توقعت را کم کن / و به همین بافت سیاه راضی باش / روزت مبارک ای قانع‌ترین موجود هستی

در کشوی کمد / لنگه‌ای تنهاست / منتظر جفتی که / در ماشین لباسشویی گم شد / حکایت مردان است / در روز مرد / تنها و منتظر / برای یک جفت جوراب نو

به جز جوراب که در پای تو کردم / دگر چیزی ندارم تا که گردم

گر نبودی جوراب در روز پدر / هدیه ها میشد همه خونِ جگر

پای تو لایق دیبای یمانی است ولی / سهم تو جوراب نخی از سر بازار شدست

جوراب سیاه و سرمه ای و آبی / این است تمام سهم تو ز دارایی

شنیدم روز مرد آمد دوباره / شدم حیران چه گیرم راه چاره / طلا گر بخرم، بودجه ندارم / لباس و ادکلن، هم کم میارم / رسیدم ناگهان بر یک مغازه / پر از جوراب‌های نو و تازه / خریدم یک دوجین با شادمانی / که تا صد سال تو جوراب دانی / پدر خندید و گفت ای جان بابا / همین بس بود، نخواهم گنج دنیا

روز مرد آمد و بوی جوراب پیچید / زنی با خنده یک جفتش را پیچید / بداد آن را به شوهر با لطافت / که این را پای کن با ظرافت.