دلنوشته سوزناک برای غربت امام جواد (ع) در کاظمین 1405

غریب آن کسی نیست که در شهر غربت باشد، غریب آن امامی است که در خانه خودش، همسرش قاتل اوست.

آه از دل جوادالائمه (ع). مردی که جوان‌ترین امام بود، اما پیرترین غم‌ها را در سینه داشت.

کاظمین امشب بوی مدینه می‌دهد. بوی مادری که پشت در ماند و پسری که پشت درهای بسته جان داد.

غربت یعنی همسرت زهر به تو بدهد و وقتی از تشنگی ناله می‌زنی، کنیزان را وادار کند هلهله کنند تا صدایت به کسی نرسد.

یا جواد الائمه، تو جود و بخشش را به عالم آموختی، اما خودت با لب تشنه و جگر پاره رفتی.

بمیرم برای آن لحظه‌ای که روی خاک‌های پشت بام حجره غلت می‌خوردی و مادرت زهرا را صدا می‌زدی.

کبوترهای کاظمین، سایبان پیکر جوانی شدند که خورشید هم از تابیدن بر بدن مطهرش شرم داشت.

امام رضا (ع) کجاست تا ببیند میوه دلش، در غربت بغداد چه غریبانه جان می‌دهد.

در کاظمین که می‌روی، غربت دو امام دلت را می‌لرزاند؛ یکی در غل و زنجیر هارون، دیگری در محاصره کینه همسر.

سلام بر امامی که در جوانی پیر شد و در خانه پدری غریب ماند.

آقا جان، شنیده‌ام لب تشنه جان دادی. روضه کربلا برایمان مجسم شد یا جواد الائمه.

ای باب الحوائج جوان، گره از کار فرو بسته ما بگشا که تو امید ناامیدانی.

دلم هوای کاظمین کرده، هوای آن صحن و سرایی که بوی غربت و کرامت می‌دهد.

یا امام جواد، ما را هم دریاب. ما فقیران کوی توایم و تو جواد اهل بیتی.

امشب پدرت امام رضا (ع) در مشهد عزادار است. ما هم لباس عزا پوشیده‌ایم برای یگانه پسرسلطان.

ای جوان‌ترین حجت خدا، چگونه باور کنم که در بیست و پنج سالگی محاسنت سفید شد از غم دوران؟

به فدای جگر سوخته‌ات یا مولا. آب را بر تو بستند تا تاریخ تکرار شود.

کاظمینت قبله دل‌های خسته است. ما را به حق پدرت رضا (ع) بطلب.

یا ابن الرضا، امشب نگاهی به دل‌های شکسته ما کن که سخت محتاج نگاه کریمانه توایم.

قسم به غربتت در خانه خودت، خانه‌های ما را از نور ولایت خالی مگذار.

روضه خوان می‌گفت: پیکرش سه روز زیر آفتاب روی پشت بام ماند. امان از دل زینب.

سایبان پیکرت بال کبوترها شد، اما در کربلا سایبان بدن‌ها، سم اسب‌ها بود.

تشنگی تو، دل فرات را خون کرد. مگر مهریه مادرت آب نبود؟

صدای هلهله نگذاشت صدای ناله‌ات به گوش کسی برسد. چقدر این روضه آشناست.

بالای بام رفتی تا شاید نسیمی بوزد، اما آتش زهر تمام وجودت را سوزانده بود.

کبوتران کاظمین، شرمنده جسم بی‌جان تو شدند و بال گشودند تا آفتاب نسوزاند گل زهرا را.

یا جواد الائمه، هر جا سخن از جوانی است، داغ تو تازه می‌شود.

آب در کوزه بود و تشنه جان دادی. این درد را کجا ببرم؟

تنت روی بام و دلت در مدینه. سلام بر تو ای شهید راه ولایت.

داغ تو، داغ تازه‌ای بر جگر شیعه گذاشت که تا قیامت سرد نمی‌شود.