پایان ماه صفر و ورود به ربیعالاول، یک نقطه عطف روانی و معنوی برای شیعیان است. پس از دو ماه تخلیه هیجانی مقدس از طریق گریه بر سیدالشهدا (ع) که خود مایه آرامش است، اکنون زمان بازسازی روحیه با امید، نشاط معنوی و آرامش حاصل از رضایت الهی است. این گذار باید آگاهانه و با اعمال عبادی لطیف صورت گیرد.
در روانشناسی دینی، «ذکر» تنها لقلقه زبان نیست، بلکه توجه قلبی به منبع قدرت و رحمت است. اذکاری مانند «الا بذکر الله تطمئن القلوب» اگر با توجه گفته شوند، سطح هورمونهای استرس را کاهش داده و حس امنیت و حمایت الهی را در فرد تقویت میکنند.
قرآن کریم خود را «شفاء لما فی الصدور» معرفی میکند. تلاوت قرآن، به ویژه در ماه ربیعالاول که ماه نزول برکات نبوی است، گرد و غبار غمهای دنیوی را از دل میشوید. صوت قرآن و معنای امیدبخش آیات، فرکانسهای مغزی را به سمت آرامش تنظیم میکند.
شکرگزاری بابت توفیق عزاداری و درک ماه جدید، تمرکز ذهن را از «نداشتهها» و «مشکلات» به «داشتهها» و «نعمتها» تغییر میدهد. این تغییر زاویه دید، یکی از قویترین روشهای دستیابی به آرامش درونی و رضایت از زندگی است.
پیامبر اکرم (ص) «رحمة للعالمین» هستند. در ماه میلاد ایشان، توسل به مهربانی و رأفت نبوی، به انسان احساس ارزشمندی و مورد محبت واقع شدن میدهد که پایههای اصلی آرامش روانی هستند.
