دلنوشته غربت امام حسن مجتبی و یادگارانش در کربلا 1405

امشب شب پنجم است، اما بوی مدینه می‌آید. بوی غربت مردی که در خانه خودش هم غریب بود و حالا فرزندانش در کربلا غوغا کرده‌اند.

حسن جان، اگر در کربلا نبودی، اما عبدالله و قاسم‌ات نگذاشتند جای خالی‌ات حس شود. امان از دلت که حتی تابوتت هم تیرباران شد.

کریم اهل بیت، سفره‌دار مدینه، امشب مهمان سفره کربلاست. غربت حسن (ع) در مدینه تمام نشد، در کربلا با شهادت جگرگوشه‌هایش ادامه یافت.

غریب یعنی حسن (ع)، که صلحش قیام کربلا را ساخت و پسرانش در عاشورا حماسه آفریدند. امشب روضه حسن (ع) و حسین (ع) یکی می‌شود.

ای غریب مدینه، امشب عبدالله‌ات دستش را سپر بلای عمو کرد تا ثابت کند خون حسن (ع) در رگ‌هایش می‌جوشد. سلام بر تو و یتیمان حماسه‌ساز تو.

داداش حسین، عبدالله‌ام را به تو سپردم. نکند در گودال تنها بمانی و یادگار من زنده باشد. امشب شب یتیم‌نوازی توست.

حسین جان، آمدم تا غربتم را با غربتت شریک شوم. مدینه کوچه داشت، کربلا گودال دارد. امان از دل زینب که شاهد هر دو بود.

من حسنم، همان که صبرش کمر دشمن را شکست. حالا پسرانم آمده‌اند تا سکوت مرا با شمشیرهایشان فریاد بزنند.

یا اباعبدالله، امانت برادرت حسن (ع) دارد پرپر می‌شود. عبدالله دستش را داد تا دست تو بسته نشود.

امشب صدای حسن (ع) در دشت کربلا می‌پیچد: لا یوم کیومک یا اباعبدالله. برادر، هیچ روزی مثل روز تو نیست.

صلح سرخ حسن (ع)، مقدمه قیام سرخ حسین (ع) بود. امشب این دو نور در افق کربلا به هم می‌رسند.

غربت امام مجتبی (ع) درسی بزرگ به تاریخ داد: گاهی باید شمشیر در نیام باشد تا دین خدا حفظ شود، و فرزندانش ثابت کردند گاهی باید خون داد.

در شب پنجم، روضه مدینه و کربلا گره می‌خورد. یکی تیر به تابوتش زدند، یکی نعل تازه بر پیکرش دواندند. امان از برادری.

آقا جان، نامت غریب است، قبرت غریب است، اما عشقت در دل‌های ما آشناست. امشب دلمان کبوتر بقیع می‌شود.

عبدالله بن حسن، تجلی غیرت حسنی در میدان حسینی است. او نشان داد که مجتبی (ع) زنده است و هنوز مبارزه می‌کند.

حسن جان، کربلا تجلی‌گاه صبر و غیرت توست.

غریب مدینه، امشب در کربلا میزبان است.

عبدالله، امضای امام حسن پای نامه عاشوراست.

شب پنجم، شب غربت کریم آل طاها.

یا حسن بن علی، دست ما را هم مثل عبدالله بگیر.

یا امام حسن مجتبی (ع)، ای کریم آل الله، دست خالی ما را در این شب عزیز پر کن. شما عادت به احسان دارید.

قسم به دستان بریده عبدالله، گره از کار ما باز کن ای مشکل‌گشای مدینه.

آقا جان، ما هم یتیمان آل محمدیم. نگاهی از سر لطف به مجلس ما بینداز.

ای که دشمنت را هم از کرم نوازش کردی، دوستانت را ناامید مکن. یا معز المومنین.

نذر کردم برای غربتت شمعی روشن کنم، شاید تاریکی بقیع و دلم کمی روشن شود. دستم را بگیر.