روز جهانی شادی (۲۰ مارس) که توسط سازمان ملل متحد نامگذاری شده است، تقارن زیبایی با پایان سال خورشیدی و آغاز جشنهای نوروز در ایران دارد. این همزمانی پیامآور این است که شادی و امید، بخشی جداییناپذیر از فرهنگ و طبیعت ایرانیان است. در حالی که جهان در این روز بر اهمیت شادی به عنوان یک هدف انسانی تأکید میکند، ایرانیان با خانهتکانی و آماده شدن برای بهار، عملاً به استقبال شادی و تحول میروند.
در فرهنگ ما، شادی تنها به معنای خندیدن و خوشگذرانی سطحی (لذتهای زودگذر) نیست. شادی واقعی «سرور» و «بهجت» نامیده میشود که حالتی قلبی و پایدار ناشی از رضایت از زندگی، ایمان و امید به آینده است. اسلام با شادیهای گناهآلود و غفلتزا مخالف است، اما بر شادیهای حلال، شوخطبعی متعادل و نشاط اجتماعی تأکید فراوان دارد. امامان معصوم ما همواره بر گشادهرویی و خوشاخلاقی با مردم سفارش کردهاند.
شادی یک پدیده فردی نیست، بلکه به شدت تحت تأثیر عوامل اجتماعی و اقتصادی است. عدالت اجتماعی، امنیت، رفاه نسبی، و همبستگی ملی از پیششرطهای یک جامعه شاد هستند. کمک به همنوعان، فعالیتهای داوطلبانه و شرکت در جشنهای ملی و مذهبی، حس تعلق و شادی جمعی را تقویت میکند. جامعهای که در آن فقرا فراموش نشوند، جامعهای شادتر خواهد بود.
روانشناسان معتقدند که شادی یک مهارت است که میتوان آن را آموخت. تمریناتی مانند شکرگزاری روزانه، تمرکز بر داشتهها به جای نداشتهها، و پرهیز از مقایسه خود با دیگران (بهویژه در فضای مجازی)، میتواند سطح رضایت از زندگی را بالا ببرد. شادی درونی، نیروی محرکهای است که به انسان قدرت میدهد تا با مشکلات و چالشهای زندگی بهتر روبرو شود.
خانواده کانون اصلی انتقال حس شادی و امنیت به کودکان است. والدینی که با یکدیگر رابطهای صمیمانه دارند و فضای خانه را با محبت و احترام پر میکنند، فرزندانی شاد و با اعتماد به نفس تربیت میکنند. انجام بازیهای خانوادگی، گفتگوهای صمیمی و پرهیز از تنشهای بیهوده، سرمایهگذاری برای سلامت روان نسل آینده است.
