در فرهنگ غنی ایرانی و آموزه های دین مبین اسلام، سالمندان جایگاه بسیار رفیعی دارند. پیامبر اکرم (ص) احترام به پیران را از مصادیق تعظیم شعائر الهی دانسته اند. در خانواده های ایرانی، پدربزرگ و مادربزرگ کانون وحدت و محور حل اختلافات هستند. روز جهانی سالمندان فرصتی است تا بار دیگر بر لزوم حفظ حرمت و کرامت این عزیزان تاکید کنیم و از برکات وجودی آنها بهره مند شویم.
پدربزرگها و مادربزرگها با کوله باری از تجربه و صبر، نقشی مکمل و گاهی محوری در تربیت نوه ها ایفا میکنند. آنها با بازگویی قصه ها، انتقال سنت ها و ارائه محبت بی دریغ، احساس امنیت و هویت را در کودکان تقویت میکنند. رابطه عاطفی میان نوه و پدربزرگ و مادربزرگ، یکی از زیباترین پیوندهای انسانی است که به سلامت روان هر دو نسل کمک میکند.
با افزایش سن، نیازهای جسمی و روحی انسان تغییر میکند. توجه به تغذیه مناسب، تحرک کافی و چکاپ های پزشکی منظم برای سالمندان ضروری است. اما مهمتر از آن، سلامت روحی آنهاست. تنهایی و انزوا بزرگترین دشمن دوران سالمندی است. دیدار مداوم، گفت و گو و مشارکت دادن آنها در تصمیمات خانوادگی، باعث تقویت روحیه و افزایش امید به زندگی در آنها میشود.
شاد کردن دل سالمندان کار دشواری نیست. یک تماس تلفنی ساده، یک دیدار سرزده، گوش دادن به خاطرات تکراری آنها با اشتیاق، و یا هدیه دادن یک شاخه گل میتواند دنیای آنها را روشن کند. در روز سالمند، میتوان با برگزاری یک دورهمی خانوادگی کوچک و مرور آلبوم های قدیمی، لحظات خوشی را برایشان رقم زد. یادمان باشد که آنها بیش از هر چیز به توجه و محبت ما نیاز دارند.
خانواده گسترده که در آن سه نسل در کنار هم یا در ارتباط نزدیک با هم زندگی میکنند، الگوی موفق خانواده ایرانی است. تکریم سالمندان و نشستن پای صحبت های آنان، باعث انتقال تجربیات زیسته به نسل جدید میشود و از گسست بین نسلی جلوگیری میکند. جامعه ای که حرمت موی سپید را نگه دارد، جامعه ای اخلاق مدار و پایدار خواهد بود.
