متن و روضه صوتی ورود جابر بن عبدالله انصاری به کربلا در اربعین 1405

جابر اولین زائر حسین است، پیرمردی نابینا که با پای دل به کربلا آمد.

کنار فرات غسل کرد، لباس احرام پوشید و قدم‌هایش را کوتاه برداشت، الله اکبر گویان.

دستش در دست عطیه بود، گفت دستم را روی قبر حبیبم بگذار.

همین که دستش به تربت داغ کربلا رسید، فریاد زد: یا حسین! و از هوش رفت.

وقتی به هوش آمد، سه بار گفت: یا حبیب، یا حبیب، یا حبیب...

ناله زد: حبیب لا یجیب حبیبه؟ آیا دوست جواب دوستش را نمی‌دهد؟

خودش جواب داد: چگونه جواب دهی در حالی که رگ‌های گلویت را بریده‌اند...

گفت: قسم به خدا ما در آنچه شما انجام دادید شریکیم، چون دل‌هایمان با شما بود.

عطیه می‌گوید: سیاهی کاروانی از دور پیدا شد، جابر گفت اگر لشکر ابن زیاد است بگریزیم.

اما اگر زینب است... خاک بر سر کنیم.

خبر آوردند جابر! بلند شو، زینب آمده، سجاد آمده...

جابر با پای برهنه و چشم نابینا به استقبال دوید، صدای ناله اهل بیت بلند شد.

دل‌ها بسوزد برای آن لحظه‌ای که جابر صدای قافله‌سالار زینب را شنید.

امام سجاد (ع) فرمود: ای جابر! اینجا بود که مردان ما را کشتند...

اینجا بود که خیمه‌های ما را آتش زدند...

اینجا بود که کودکان ما را تازیانه زدند...

جابر، اینجا بود که سر پدرم را بر نیزه کردند.

تصور کن لحظه دیدار جابر و زینب را، یکی نابینا، یکی قامت خمیده.

عمه سادات کنار مزار برادر نشست: داداش، بلند شو مهمان داری.

چهل روز است که تو را ندیده‌ام حسین جان.

من آمدم اما با روی کبود و بازوی ورم کرده.

برخیز و ببین که رقیه ات را نیاورده‌ام، او را در خرابه جا گذاشتم.

جابر بن عبدالله از صحابه بزرگ پیامبر و از یاران خاص امیرالمومنین بود.

عطیه عوفی، شاگرد و همراه جابر، محدث و مفسر قرآن بود، نه غلام او.

جابر در زمان اربعین نابینا بود و کهولت سن داشت اما عشق حسین او را کشاند.

آنها در روز بیستم صفر سال 61 هجری (اولین اربعین) به کربلا رسیدند.

غسل زیارت جابر در فرات، سنت استحباب غسل زیارت را تثبیت کرد.

جابر با پای برهنه حرکت کرد تا ادب زیارت را به جا آورد.

او با هر قدم ذکر می گفت تا ثواب زیارتش افزون شود.

ملاقات جابر با کاروان اسرا در همان روز اربعین رخ داد (طبق روایت مشهور).

جابر حامل سلام پیامبر (ص) به امام باقر (ع) بود که در این سفر ایشان را ملاقات کرد.

حرکت جابر آغازگر پیاده‌روی میلیونی اربعین در طول تاریخ شد.

السلام علی الشیب الخضیب، سلام بر محاسن خضاب شده به خون.

جابر! خوش به سعادتت که اولین زائر شش گوشه شدی.

چه سری است در خاک کربلا که جابر نابینا را بیدار می‌کند؟

دست‌های لرزان پیرمرد روی خاک گرم کربلا دنبال چه می‌گردد؟

بوی سیب حرم مشام جانش را پر کرده بود.

آمد تا بگوید حسین جان، اگر در عاشورا نبودم، اکنون جانم فدای توست.

کربلا منتظر بود تا جابر بیاید و قفل غربت را بشکند.

اشک‌های جابر، آب غسل زیارت عاشقان شد.

او راهی را باز کرد که امروز میلیون‌ها عاشق در آن قدم می‌زنند.

جابر نماد «حب الحسین یجمعنا» است، صحابی پیامبر در کنار قبر نوه پیامبر.

کاروان می رسد از راه و دلش غم دارد / دیده اش ابر بهاریست که شبنم دارد

جابر اینجاست که با ناله و غم دم دارد / زمزمه با پسر و ماتم اعظم دارد

آمدم سوی تو با پای پیاده ارباب / دل من تنگ تو بود و بی اراده ارباب

اولین زائر تو گشته ام ای شاه غریب / السلام ای تن صد چاک و رها در شیب

جابرم، پیر غلام تو و جد و پدرت / آمدم گریه کنم پای مزار و سرت

چهل روزه که بوی گل نیومد / صدای چهچه بلبل نیومد

برخیز که شور محشر آمد / این قصه ز سوز جگر آمد

ای همسفر قرار من و تو، نه این نبود / دوری ز من نصیب تو، بر من چنین نبود

خوش آمدی ای زائر زهرا نما / جابر شده ای روضه خوان ما

اینجا همه گل های ما پرپر شدند / قربانی راه خدا، بی سر شدند