متن احساسی جامانده‌های اربعین: «کربلا نرفتن سخت است» 1405

باز هم اربعین آمد و من جا ماندم... چه حکمتی است که لایق دیدار نشدم؟

رفقا یکی یکی رفتند و عکس‌هایشان در بین‌الحرمین دلم را آتش زد.

حسین جان، مگر بدها دل ندارند؟ مگر نگفتی هر که دارد هوس کرببلا بسم الله؟

نشسته‌ام گوشه اتاق و با عکس حرمت حرف می‌زنم، اشک‌هایم بند نمی‌آید.

پاهایم توان رفتن داشت، اما توفیق نداشتم. انگار دعوت‌نامه من امضا نشد.

می‌گویند «جامانده» نباش، بگو «زائر از راه دور»، اما دلم این حرف‌ها را نمی‌فهمد، من حرم می‌خواهم.

خوش به حال آن‌که الان روبروی ایوان طلا ایستاده و می‌گوید: اذن دخول می‌خواهم.

آقا جان، به پاهای خسته زائرانت قسم، سال بعد نام مرا هم بنویس.

سخت است ببینی همه دارند می‌روند و تو فقط باید بگویی: التماس دعا، سلام مرا برسان.

این درد دوری و فراق، امتحان سختی است، نکند از چشم شما افتاده‌ام ارباب؟

ای پناه بی‌پناهان، از راه دور سلامم را بپذیر. السلام علیک یا اباعبدالله.

دلم خوش است که سلام از دور هم جواب دارد، مگر نه اینکه شما کریمید؟

آقای من، بد کردم، می‌دانم. گناهکارم، می‌دانم. اما شما که خوبید، راهم بدهید.

دلم لک زده برای یک چای عراقی در موکب‌ها، برای پیاده‌روی در جاده عشق.

حسین جان، اگر نیایم می‌میرم، این حسرت دارد ذره ذره آبم می‌کند.

شنیده‌ام که زهرا (س) زائرانت را دعا می‌کند، یعنی می‌شود برای دل من هم دعا کند؟

به جابر بگو برای ما هم کمی جا باز کند، ما هم دلمان آنجاست.

ارباب شدی که رو به هر کس نزنم، حالا که جا مانده‌ام، پیش چه کسی شکایت ببرم؟

قسم به پهلوی شکسته مادرت، دلم را آرام کن.

من فقط یک آرزو دارم: شب جمعه، اربعین، کربلا... همین.

اشکالی ندارد، شاید حکمتی است. شاید قرار است دلم بیشتر بسوزد تا پاک شوم.

اینجا هم کربلاست اگر دلم حسینی باشد. زیارت عاشورا می‌خوانم و پرواز می‌کنم.

جامانده‌ها! غصه نخورید، امام رضا (ع) هست، بیایید برویم مشهد، برات کربلا بگیریم.

خدا را چه دیدی، شاید همین لحظه اسم ما را هم در لیست زائران ویژه نوشتند.

درست است جسمم نرفته، اما روحم الان عمود به عمود دارد می‌رود.

به قول شاعر: کربلا رفتن خود را به رخ ما نکشید، ما درست است نرفتیم ولی دل داریم.

خدایا به حق زینب کبری (س)، داغ کربلا را بر دلم نگذار.

ان‌شاءالله سال بعد، با پای پیاده، با اشک شوق، در حرمت سجده شکر می‌کنم.

هر که رفت جای ما هم زیارت کند، ما که دلمان را کوله بار سفرشان کردیم.

این دوری تمام می‌شود، بالاخره نوبت من هم می‌شود، من به کرمت امید دارم.

رفیق! رفتی حرم یاد ما باش، یادت نره یه رفیق داشتی که خیلی دلش می‌خواست بیاد.

وقتی رسیدی به عمود آخر، وقتی گنبد رو دیدی، بگو: فلانی هم خیلی التماس دعا داشت.

جای قدم‌هایتان را می‌بوسم ای زائران، شما نایب‌الزیاره قلب‌های شکسته‌اید.

توی موکب‌ها که چای می‌خورید، به یاد لب تشنه ما جامانده‌ها هم باشید.

سلام ما را به ارباب برسانید و بگویید: آقا! نوکرت بی‌وفا نیست، فقط دستش کوتاه است.

روی عکس‌هایتان ما را تگ نکنید، دلمان می‌گیرد... فقط دعایمان کنید.

خوش به حالتان که دعوت شدید، قدر لحظه لحظه‌اش را بدانید.

اگر دلتان شکست و اشکتان جاری شد، آن لحظه بهترین وقت برای دعا در حق جامانده‌هاست.

به آقا بگویید: این رسمش نبود گلچین کنی، ما هم دل داشتیم.

سفرتان بی خطر، سوغاتی برای ما فقط یک «دعای فرج» و «شفاعت» بیاورید.

هر جا که نام حسین (ع) باشد، آنجا کربلاست. هیئت محله‌مان هم بوی حرم می‌دهد.

گریه برای فراق، خود نوعی اتصال است. شاید این سوز دل، خریدارش بیشتر باشد.

امام هادی (ع) فرمود: هر کس نتواند ما را زیارت کند، برادرم عبدالعظیم را در ری زیارت کند.

بیایید نذر کنیم تا سال بعد گناه نکنیم، شاید گناه مانع سفرمان شده.

خدا پرونده هیچ کس را بدون زیارت نبندد. الهی آمین.

اربعین یعنی دلتنگ باشی و صبوری کنی، مثل زینب.

این روزها می‌گذرد و خاطره می‌شود، اما عشق حسین (ع) ابدی است.

من از کودکی عاشقت بوده‌ام، مگر می‌شود عاشقت را رها کنی؟

دلم را گره می‌زنم به پرچم گنبدت، از همین فاصله دور.

صلی الله علیک یا اباعبدالله، همین سلام برای آرامشم کافیست.