مولودی خوانی و ابراز شادی در میلاد ائمه اطهار، مصداق تعظیم شعائر الهی است. ولادت امام حسن مجتبی (ع) در نیمه ماه رمضان، فرصتی است تا مومنان با تغییر فضای دعا و مناجات به فضایی شاد و پرانرژی، تعادل روحی خود را حفظ کنند. اشعار مولودی معمولاً بر ویژگی بارز ایشان یعنی «کریم بودن» تأکید دارد و با ریتمهای شاد، دلها را به مدینه و بقیع پیوند میزند.
شعر و متن مولودی برای ولادت کریم اهل بیت باید دارای مضامین امیدبخش، حماسی و عاطفی باشد. استفاده از واژگانی مثل «کرم»، «سفرهدار»، «سبط اکبر» و «پسر ارشد علی» در این اشعار رایج است. همچنین اشاره به رابطه عمیق پیامبر (ص) با امام حسن (ع) که ایشان را بر دوش خود سوار میکردند، در اشعار مولودی بسیار دلنشین است.
در فرهنگ شیعه، شادی در نیمه رمضان با وقار و معنویت همراه است. دست زدن (کف زنی) ممدوح، پخش شیرینی و شربت، و برگزاری جشنهای خانگی از رسوم این شب است. مولودیخوانان تلاش میکنند با ایجاد شور و هیجان، به خصوص برای نسل جوان، جذابیت دین را نشان دهند و محبت اهل بیت را در دلها زیاد کنند.
مولودیها در سبکهای مختلفی اجرا میشوند؛ از سبکهای سنتی و سنگین که بیشتر در مساجد قدیمی اجرا میشود تا سبکهای شور و سرود که جوانپسندتر است و ریتم تندتری دارد. در جشن ولادت امام حسن (ع)، معمولاً تلفیقی از این سبکها استفاده میشود تا همه سلیقهها را پوشش دهد.
شرکت در مراسم مولودیخوانی باعث تخلیه هیجانی مثبت، کاهش افسردگی و افزایش حس تعلق اجتماعی میشود. وقتی جمعی با هم نام «حسن» را فریاد میزنند و ابراز شادمانی میکنند، انرژی جمعی حاصل از آن، انگیزهای مضاعف برای ادامه روزهداری در نیمه دوم ماه رمضان ایجاد میکند.
