فرهنگ سازی رفتار صحیح با افراد دارای سندروم داون 1405

سندروم داون یک بیماری نیست، بلکه یک تفاوت ژنتیکی است که نیازمند درک و پذیرش ماست.

افراد دارای سندروم داون همانند همه ما احساس دارند، عشق می ورزند و حق زندگی با کرامت دارند.

کروموزوم اضافی در افراد سندروم داون، نشانه ای از مهربانی بی پایان خداوند در وجود آنان است.

رفتار صحیح با افراد سندروم داون یعنی دیدن توانایی های آنان پیش از دیدن تفاوت هایشان.

به جای ترحم، به افراد دارای سندروم داون احترام بگذاریم و حقوق اجتماعی آنان را پاس بداریم.

لبخند صادقانه افراد سندروم داون، درس بزرگی از محبت خالصانه برای تمام بشریت است.

حمایت از افراد سندروم داون وظیفه ای اخلاقی و انسانی بر دوش تک تک اعضای جامعه است.

فرهنگ سازی یعنی بیاموزیم که افراد سندروم داون شهروندانی با حقوق برابر هستند.

جهانی مهربان تر خواهیم داشت اگر تفاوت های یکدیگر را با آغوش باز بپذیریم.

بزرگترین حمایت از سندروم داون، فراهم کردن بستر مناسب برای شکوفایی استعدادهای آنان است.

همه ما در قبال ایجاد فضایی امن و پذیرا برای افراد سندروم داون مسئول هستیم.

نگاه های خیره و پچ پچ کردن در حضور افراد سندروم داون، رفتاری دور از ادب و اخلاق اسلامی است.

کمک به اشتغال و فعالیت اجتماعی افراد سندروم داون، گامی بزرگ در پیشرفت عدالت اجتماعی است.

جامعه آگاه، تفاوت ها را جشن می گیرد و هیچ کس را به خاطر ژنتیکش طرد نمی کند.

آموزش به کودکانمان برای دوستی با همسالان سندروم داون، آینده ای روشن تر می سازد.

بیایید صدای رسای حقوق نادیده گرفته شده فرشتگان زمینی سندروم داون باشیم.

هر قدمی که برای عادی سازی حضور این عزیزان در جامعه برداریم، عبادتی ارزشمند است.

رعایت حقوق شهروندی افراد کم توان ذهنی، نشان دهنده بلوغ فرهنگی یک ملت است.

باور کنیم که افراد سندروم داون می توانند با حمایت درست، نقش های مفیدی در جامعه ایفا کنند.

ترویج فرهنگ مهربانی و صبوری، بهترین هدیه ما به خانواده های دارای فرزند سندروم داون است.

خانواده های دارای فرزند سندروم داون، اسوه های صبر و ایثار هستند که نیازمند همراهی ما می باشند.

یک کلام محبت آمیز به والدین کودکان سندروم داون، می تواند خستگی سال ها را از تن آنان بیرون کند.

به جای قضاوت کردن، گوش شنوا و دست یاریگر برای خانواده های این عزیزان باشیم.

حضور فعال کودکان سندروم داون در پارک ها و مدارس، حق طبیعی آنان و خانواده هایشان است.

قدردانی از زحمات بی دریغ مادران و پدرانی که عاشقانه از فرشتگان سندروم داون مراقبت می کنند واجب است.

حمایت عاطفی از والدین سندروم داون، سلامت روانی جامعه را ارتقا می بخشد.

اجازه ندهیم خانواده ای به خاطر داشتن فرزند سندروم داون احساس تنهایی یا طرد شدگی کند.

همبستگی با خانواده های سندروم داون، پیوندهای اجتماعی ما را مستحکم تر می کند.

درک چالش های زندگی با سندروم داون، اولین قدم برای همدلی موثر با خانواده هاست.

شادی و غم خانواده های دارای فرزند سندروم داون، شادی و غم همه ماست.

افراد سندروم داون نشانه هایی از تنوع خلقت و حکمت پروردگار متعال هستند.

خداوند گر چه در ظاهر تفاوتی نهاده، اما در باطن این عزیزان روحی بزرگ دمیده است.

خدمت به خلق خدا به ویژه ناتوانان، از بالاترین درجات بندگی در پیشگاه حق است.

در نگاه خداوند، تقوا و پاکی قلب معیار برتری است، نه تعداد کروموزوم ها.

این فرشتگان زمینی، آزمایش الهی برای سنجش میزان انسانیت و عاطفه ما هستند.

هر کس دلی را شاد کند، خداوند در روز قیامت او را شاد خواهد کرد.

محبت به افراد سندروم داون، تجلی صفات رحمانیت خداوند در رفتار انسان است.

آنها امانت های الهی هستند که با قلبی پاک و بی آلایش در میان ما زندگی می کنند.

سادگی و صداقت افراد سندروم داون، یادآور فطرت پاک انسانی است.

دعای خیر این عزیزان پاک نهاد، می تواند گره گشای مشکلات زندگی ما باشد.

به فرزندانمان یاد دهیم که تفاوت های ظاهری نباید مانع دوستی و محبت باشد.

اصطلاحات توهین آمیز را از دایره لغات خود حذف کنیم و نام صحیح سندروم داون را به کار ببریم.

شناخت ویژگی های سندروم داون به ما کمک می کند تا انتظارات واقع بینانه ای داشته باشیم.

صبوری در برخورد با کندی رفتار یا گفتار این عزیزان، نشانه شعور بالای ماست.

تشویق کوچکترین موفقیت های افراد سندروم داون، اعتماد به نفس آنان را می سازد.

محیط های آموزشی باید برای پذیرش تنوع و تفاوت های فردی آماده شوند.

استفاده از زبان ساده و روشن هنگام صحبت با افراد سندروم داون، ارتباط را موثرتر می کند.

همیشه با لبخند و روی گشاده با آنان روبرو شویم تا احساس امنیت کنند.

یادگیری مهارت های ارتباطی با افراد دارای نیازهای ویژه، ضرورتی برای زندگی مدرن است.

کتاب ها و رسانه ها نقش مهمی در اصلاح باورهای غلط درباره سندروم داون دارند.