یکی از سنتهای پسندیده در فرهنگ ایرانی و اسلامی در روز عید قربان، برپایی مهمانی و اطعام است. پس از ذبح قربانی، خانوادهها گرد هم میآیند تا با پختن غذاهای لذیذ از گوشت تازه، این عید بزرگ را جشن بگیرند. کباب کردن گوشت قربانی که نمادی از برکت و تازگی است، پای ثابت این دورهمیهاست. این سنت نه تنها باعث شادی و نشاط میشود، بلکه پیوندهای خانوادگی (صله رحم) را نیز تقویت میکند.
غذا در فرهنگ خاورمیانه فراتر از یک نیاز جسمانی، ابزاری برای ابراز محبت و دوستی است. در عید قربان، بوی کباب که از خانهها و تفرجگاهها به مشام میرسد، نویدبخش سخاوت و بخشندگی است. بسیاری از مردم بخشی از کباب و غذای تهیه شده را به همسایگان و فقرا میدهند تا همه در این شادی سهیم باشند. این عمل ریشه در دستورات دینی دارد که همسایه را در غذای خود شریک کنید.
تصویر منقل، ذغالهای گداخته و سیخهای کباب در حیاط خانه یا طبیعت، نوستالژی مشترک بسیاری از ایرانیان در روز عید قربان است. این فضا که معمولاً با شوخی، خنده و همکاری اعضای خانواده همراه است، لحظاتی ناب از زندگی را رقم میزند. برخلاف مهمانیهای رسمی، بساط کباب عید قربان معمولاً فضایی صمیمی، ساده و بیآلایش دارد که در آن همه احساس راحتی میکنند.
اگرچه کباب (چنجه، کوبیده، جگر) محبوبترین غذای این روز است، اما در نقاط مختلف ایران غذاهای متنوعی با گوشت قربانی طبخ میشود. در برخی مناطق آبگوشت تازه، در برخی دیگر بریانی یا خورشتهای محلی مرسوم است. استفاده از تمام اجزای حلال حیوان از جمله دل و جگر که معمولاً به عنوان صبحانه یا میانوعده کباب میشود، از رسوم رایج این روز است.
عید قربان که تعطیل رسمی است، فرصتی عالی برای خانوادههاست تا به دل طبیعت بزنند. پارکها و مناطق ییلاقی در این روز مملو از خانوادههایی است که بساط ناهار و کباب را پهن کردهاند. این گردشهای یکروزه، علاوه بر استفاده از هوای پاک و طبیعت، باعث نشاط اجتماعی و رفع خستگیهای روزمره میشود و خاطرهای خوش از عید مذهبی میسازد.
