جاده نجف به کربلا، تنها یک مسیر جغرافیایی نیست؛ بلکه گذرگاهی است از «من» به «او». وقتی قدم در این راه میگذاری، گویی از زمان و مکان جدا میشوی. اینجا قانون عشق حاکم است. هزاران هزار نفر، شانه به شانه، بی آنکه نام یکدیگر را بدانند، همسفرند. مقصد یکی است و مقصود یکی. هر قدم که برداشته میشود، صیقلدهنده روحی است که در هیاهوی دنیا زنگار گرفته است.
در دو سوی این جاده، حماسهای دیگر برپاست. حماسه میزبانانی که تمام دارایی سال خود را فرش راه زائران کردهاند. صدای «تفضل یا زائر» و «مای بارد»، ترانهای است که ملائکه را به وجد میآورد. اینجا کسی به فکر سود و زیان نیست؛ اینجا همه چیز نذر حسین (ع) است. کودکی که دستمال کاغذی تعارف میکند، پیرزنی که نان میپزد، و جوانی که پای زائران را ماساژ میدهد، همه آیههای مجسم ایثارند.
شمارههای روی عمودها، شمارش معکوس تپشهای قلب است. ۱۴۵۲ عمود، ۱۴۵۲ پله برای عروج. هر عمود را که رد میکنی، امید در دلت زندهتر میشود. گاهی کنار عمودی مینشینی، نفسی تازه میکنی و به سیل جمعیتی مینگری که مثل رودی خروشان به سمت اقیانوس کربلا در حرکتند. این رودخانه انسانی، زنده است، میجوشد و حیات میبخشد.
غروب که میشود، جاده رنگ دیگری میگیرد. نوای روضه از موکبها بلند میشود. آسمان کویر پرستاره است، اما ستارههای واقعی روی زمین راه میروند. دلت میگیرد، نه از غربت، که از عظمت این غم. و صبح، وقتی خورشید دوباره طلوع میکند، برمیخیزی و دوباره به راه میافتی، چون مغناطیسی تو را میکشد که مقاومت در برابرش محال است.
و سرانجام، آن لحظه موعود. لحظهای که چشمت به حریم یار میافتد. آنجاست که زبان بند میآید و تنها اشک سخن میگوید. سلام میدهی، با صدایی لرزان و دلی شکسته. «رسیدم کربلا الحمدلله». و این رسیدن، زیباترین پایان برای آغازی دوباره است. آغازی برای حسینی شدن و حسینی ماندن.
