متن ادبی خداحافظی با محرم و صفر و سلام بر بهار ماه‌ها 1405

خداحافظ ای لباس مشکی، ای پرچم‌های سرخ و سیاه، ای کتیبه‌های محتشم. دلم برایتان تنگ می‌شود.

خداحافظ ای ماه اشک‌های بی‌اختیار، ای ماه روضه‌های خانگی، ای چای‌های نذری که طعم بهشت می‌دادند.

خداحافظ ای ماه صفر، ای ماه سنگینِ داغ‌ها، ای ماهِ غریبیِ حسن (ع) و رحلتِ نبی (ص).

دو ماه عاشقی گذشت. دو ماه دویدن به دنبالِ قافله‌یِ عشق. حالا باید ایستاد و نفس تازه کرد.

خدایا، این عزاداری‌های دست‌وپاشکسته را از ما بپذیر و رزقِ اشکمان را برای سال بعد نگه‌دار.

پیراهنِ مشکی‌ام را تا می‌کنم و کنارش گلبرگی خشکیده از گل‌هایِ حرم می‌گذارم، به امیدِ دیداری دوباره.

چه زود گذشت شب‌هایِ شور و شین. انگار همین دیروز بود که سلام دادیم به هلالِ محرم.

خداحافظ ای ماهِ حسین (ع)، ما می‌رویم اما دلمان در کربلا جا مانده است.

بارالها، اگر لایق بودیم و سال بعد نبودیم، نام ما را در لیستِ عزادارانِ حسین (ع) خط نزن.

وداع با تو سخت است ای فصلِ گریه، اما شوقِ لبخندِ مهدی (عج) ما را به استقبالِ ربیع می‌برد.

سلام بر ربیع، بهارِ ماه‌ها، ماهِ شکفتنِ لبخند بر لبانِ اهل بیت.

خوش آمدی ای ماهِ نور، ای ماهِ سرور، ای ماهی که زمین را به یمنِ قدومِ پیامبر (ص) آذین بستی.

ربیع یعنی بارشِ رحمت، یعنی رویشِ امید، یعنی پایانِ خزانِ غم.

در را بگشایید که بویِ گلِ محمدی می‌آید. ربیع‌الاول با دامنی از شکوفه‌هایِ صلوات از راه رسید.

سلام بر ماهی که در آن، خورشیدِ رسالت و ماهِ امامت طلوع کردند.

ربیع، فصلِ عاشقیِ نوین است. فصلی برایِ خندیدن با اولیایِ خدا.

بیایید دل‌هایمان را با آبِ توبه بشوییم و با گلابِ شادی معطر کنیم، که بهار رسیده است.

ماه ربیع، ماهِ وحدت است، ماهِ برادری، ماهِ دست در دستِ هم دادن زیرِ سایه‌یِ پیامبرِ رحمت.

حلولِ ماهِ ربیع، نویدبخشِ روزهایِ روشن است. روزهایی که با نامِ محمد (ص) متبرک شده‌اند.

ای بهارِ دل‌ها، خوش آمدی. قدمت مبارک، نفست گرم، و حضورت مایه‌یِ آرامشِ جان.

خدایا شکرت که توفیق دادی دو ماه برای حسینت گریه کنیم و حالا توفیق بده در شادی اهل بیت شاد باشیم.

پروردگارا، در این ماهِ نو، دلی شاد، تنی سالم و رزقی وسیع به همه دوستانم عنایت فرما.

الهی، همانطور که طبیعت را در بهار زنده می‌کنی، دل‌های مرده‌ی ما را در ربیع‌الاول زنده گردان.

خدایا، به یمنِ آمدنِ ماهِ پیامبر، گره از کارِ فروبسته‌یِ همه باز کن.

بارالها، شروعِ این ماه را شروعِ بهترین سرنوشت‌ها برایِ ما و خانواده‌مان قرار ده.

خدایا، ما را قدردانِ نعمتِ ولایت و محبتِ اهل بیت قرار ده، چه در غم و چه در شادی.

در این آغازِ مبارک، برای ظهورِ مولایمان دعا می‌کنیم که او بهارِ حقیقیِ مردمان است.

خدایا، تلخی‌هایِ روزگار را با شیرینیِ نامِ محمد و آل محمد (ص) از کامِ ما بزدای.

شکر که هستیم و حلولِ ربیعِ دیگر را می‌بینیم.

خدایا، عاقبتِ ما را در این ماه و تمامِ ماه‌ها، ختم به خیر بگردان.

از خزانِ صفر گذشتیم تا به بهارِ ربیع برسیم. این قانونِ عشق است: تا نسوزی، ساخته نمی‌شوی.

لباسِ مشکی، احرامِ ما بود در حجِ عشقِ حسین (ع)؛ اکنون تقصیر می‌کنیم و لباسِ عافیت می‌پوشیم.

عاشورایی ماندن، هنر است؛ حتی وقتی لباسِ مشکی را درمی‌آوریم. حسین (ع) در قلبِ ماست، نه فقط در لباسِ ما.

ربیع، پاداشِ صبرِ زینب (س) است. پاداشِ چشمانِ بارانیِ سجاد (ع) است.

بهارِ واقعی آنجاست که دل، آرام بگیرد. و چه آرامشی بالاتر از یادِ خدا در ماهِ پیامبر؟

هر فصلِ خدا رنگی دارد؛ محرم رنگِ خون، صفر رنگِ غربت، و ربیع رنگِ نور.

جان را باید صیقل داد در چشمه‌یِ ربیع، تا زنگارِ غم بزداید و آینه‌یِ تجلیِ یار شود.

ما مسافرانِ کشتیِ نجاتیم؛ گاه در دریایِ طوفانیِ بلا، و گاه در ساحلِ آرامِ ربیع.

بیایید در این ماه، اخلاقمان را نیز محمدی کنیم، که این بزرگترین شادیِ پیامبر است.

ربیع‌الاول، فرصتی است برایِ تجدیدِ عهد با قرآن و عترت، در فضایی سرشار از نشاط.