در طب سنتی ایرانی (طب سینایی)، سیب به عنوان میوهای معتدل، مقوی قلب و مفرح روح شناخته میشود. حضور سیب در سفره هفتسین، فراتر از یک نماد ساده است؛ بلکه تأکیدی بر اولویت «پیشگیری بر درمان» و اهمیت سبک زندگی سالم است. ایرانیان با قرار دادن سیب در کنار قرآن، سلامت جسم را در پناه سلامت روح و معنویت جستجو میکنند.
یکی از روشهای سنتی چیدن سیب در هفتسین، انداختن آن در کاسه آب است. این تصویر زیبا، نمادی از غوطهوری زمین در اقیانوس هستی و همچنین طراوت و پاکی است. سیبی که در آب نمیگندد و تازه میماند، استعارهای از انسانی است که با وجود مشکلات دنیا (آب)، سلامت و اصالت خود را حفظ میکند.
هرچند هر دو نوع سیب نماد سلامتی هستند، اما سیب سرخ بیشتر بر جنبه «نشاط، خونسازی و عشق به زندگی» تأکید دارد، در حالی که سیب زرد نماد «خرد، دوری از بیماری و پاکسازی» است. معمولاً در سفره هفتسین از سیب سرخ استفاده میشود تا انرژی و گرمای بصری سفره را افزایش دهد.
برخلاف تصور رایج غربی که سیب را میوه ممنوعه میدانند، در فرهنگ اسلامی گندم معمولاً به عنوان گیاه ممنوعه یاد میشود. در ادبیات فارسی، سیب (بهویژه سیب زنخدان یار یا سیب بهشتی) همواره بار معنایی مثبت، مقدس و حیاتبخش داشته است. بنابراین سیب هفتسین، یادآور هبوط نیست، بلکه یادآور نعمتهای بهشتی است.
