پیشکسوتان نهضت سوادآموزی، حافظه تاریخی و هویت این سازمان هستند. آنها در دورانی که هیچ ساختار اداری منظمی وجود نداشت، با تکیه بر فرمان امام و روحیه جهادی، کار را شروع کردند. تکریم آنها نه تنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه راهی برای انتقال فرهنگ سازمانی و ارزشهای انقلابی به نسل جدید کارکنان است.
نسل اول آموزشیاران نهضت در دهه ۶۰ با چالشهای عظیمی روبرو بودند؛ از نبود جاده و برق در روستاها تا خطرات امنیتی و جنگ تحمیلی. بسیاری از آنها پیاده کیلومترها راه میرفتند تا کلاسی را دایر کنند. یادآوری این مجاهدتها در روز ۷ دی، ارزش کار آنان را برای جامعه روشن میکند.
پیشکسوتان گنجینهای از تجربیات نزیسته برای مدیران فعلی هستند. روشهای خلاقانهای که آنها برای جذب سوادآموز و تدریس در شرایط سخت ابداع کردند، باید ثبت و مستند شود. تقدیر رسمی، فرصتی برای بازخوانی و انتقال این دانش ضمنی است.
بازنشستگان اغلب دچار حس جدایی و فراموششدگی میشوند. برگزاری مراسم تقدیر و ارسال پیامهای تبریک در مناسبتهای سازمانی (مثل ۷ دی)، حس تعلق آنها را زنده نگه میدارد و به آنها یادآوری میکند که سازمان هنوز آنها را عضوی از خانواده خود میداند.
معرفی پیشکسوتان به عنوان الگوهای صبر و استقامت به جامعه، پیامی تربیتی دارد. آنها نشان دادند که با دست خالی ولی با ایمانی راسخ میتوان کارهای بزرگ انجام داد. این پیام برای نسل جوان که گاهی در برابر مشکلات زود ناامید میشوند، بسیار آموزنده است.
