دلنوشته غمگین برای یادبود عزیزان از دست رفته بر اثر سرطان 1404

سرطان جسمت را برد، اما خاطراتت در قلبم جاودانه شد. چقدر جای خالی‌ات در روز جهانی سرطان درد می‌کند.

لعنت به این بیماری که تو را ذره ذره از من گرفت. دلتنگت هستم عزیز آسمانی‌ام.

امروز همه از مبارزه می‌گویند، اما من از شکستن دلم در فراق تو می‌گویم. روحت شاد قهرمان خاموش من.

تخت خالی‌ات در خانه فریاد می‌زند که سرطان بی‌رحم‌ترین مهمان ناخوانده بود.

کاش می‌شد به عقب برگشت و یک بار دیگر قبل از آنکه درد تو را در بر بگیرد، در آغوشت می‌کشیدم.

رفتی و با خودت رنگ را از دنیای من بردی. حالا من مانده‌ام و خاطرات روزهای مبارزه‌ات.

سرطان برنده نشد، تو پرواز کردی تا از درد رها شوی. اما من اینجا در قفس دلتنگی گرفتارم.

دیدن عکس‌هایت که روز به روز آب می‌شدی، آتشی است که هرگز خاموش نمی‌شود.

چه نبردی داشتی با این دیو سیاه، و چه آرامشی داری اکنون در آغوش خدا.

روز جهانی سرطان برای من روز یادآوری تلخ‌ترین خداحافظی تاریخ است.

به یاد لبخندهایی که حتی شیمی‌درمانی هم نتوانست از روی لبانت پاک کند.

یادش گرامی، آن که تا آخرین نفس جنگید و درس استقامت به ما داد.

شمع روشن می‌کنم برای تو که در تاریکی درد، نور امید بودی. روحت شاد.

امروز به یاد تمام عزیزانی هستیم که سرطان آن‌ها را آسمانی کرد. جایشان سبز.

نامت را در آسمان می‌نویسم، جایی که دیگر هیچ دردی وجود ندارد.

تو نمرده‌ای، تو در تک تک سلول‌های خاطرات ما زنده‌ای. یادبودت گرامی.

برای شادی روح عزیزان سفر کرده که قربانی سرطان شدند، فاتحه‌ای می‌خوانیم.

قهرمان زندگی من، اگرچه جسمت نیست، اما روحت همیشه نگهبان من است.

یاد تو مرهمی است بر زخم دوری. آرام بخواب که دیگر دردی نیست.

به یاد آنانی که مظلومانه پر کشیدند و حسرت دیدن بهار را به دل ما گذاشتند.

حسرت شنیدن دوباره صدایت روی دلم سنگینی می‌کند. کاش سرطان وجود نداشت.

چقدر حرف نگفته ماند و چقدر درد که پنهان کردی تا ما غصه نخوریم.

ای کاش علم زودتر پیشرفت می‌کرد تا تو الان کنارم بودی.

حسرت یک لحظه دیدن تو بدون درد، آرزوی محال من شد.

چه زود رفتی و چه دیر فهمیدیم که زمان چقدر بی‌رحم است.

دلم برای روزهایی تنگ شده که هنوز اسم شیمی‌درمانی را نشنیده بودیم.

حسرت دست‌های گرمت را دارم که در روزهای آخر سرد شده بود.

کاش می‌شد سرطان را کشت قبل از آنکه عزیزانمان را بکشد.

حسرت با تو بودن، بغضی است که تا ابد در گلویم می‌ماند.

چرا سهم تو از زندگی درد بود و سهم من حسرت؟

پرنده زیبای من، قفس تن شکست و تو به سوی خدا پر کشیدی.

اکنون در بهشت برین، فارغ از هر درد و رنجی، نظاره‌گر ما هستی.

فرشته‌ها به استقبالت آمدند، چرا که تو روی زمین جهنم درد را تحمل کردی.

آسمان امانت‌دار خوبی است، تو را به خدا سپردم عزیز سفر کرده.

خداوند تو را در آغوش رحمتش جای داده است، جایی که سرطان راهی ندارد.

تو آسمانی شدی تا زمین جای خالی‌ات را حس کند.

شهادتت در بستر بیماری مبارک باد ای شهید راه صبر.

روح پاکت به ابدیت پیوست، آنجا که فقط نور است و آرامش.

آسمانی شدنت پایان دردها و آغاز جاودانگی‌ات بود.

می‌دانم که در جوار رحمت حق، آرام گرفته‌ای.

جایت همیشه خالیست.

سرطان تو را از ما گرفت.

روحت شاد قهرمان.

دلتنگتم عزیز آسمانی.

به یاد لبخندت.

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته.

آرامشت ابدی.

یادت گرامی.

قربانی سرطان، شهید صبر.

پروازت مبارک.