دلنوشته برای فردوسی و پاسداشت زبان مادری 1404

ای پیر فرزانه توس، امروز که به زبان مادری ام سخن میگویم، واژه واژه اش را مدیون تو هستم. زادروزت مبارک پدر زبان پارسی.

فردوسی جان، تو خشت خشت این خانه پدری را با رنج بنا کردی. قسم به نامت که نمیگذاریم این خانه ویران شود.

سلام بر تو ای که سی سال شمع وجودت را آب کردی تا چراغ زبان پارسی خاموش نشود. ما پروانه های دور این چراغیم.

اگر تو نبودی، لالایی مادرانمان رنگ دیگری داشت و قصه های پدرانمان به زبانی بیگانه بود. ممنون که هویتمان را پس دادی.

تو در فردای تاریخ ایستاده ای و ما هنوز در الفبای غیرت تو مانده ایم. زادروزت مبارک ای جاودانه مرد.

زبان مادری من، بوی نان گرم میدهد، بوی خاک باران خورده، و بوی رنج های فردوسی. این میراث فروختنی نیست.

حکیم بزرگ، هر بار که شاهنامه را میگشایم، صدای چکاچک شمشیرهایت و پندهای خردمندانه ات در گوشم میپیچد. تو زنده ای.

تو آرش کمانگیر کلمات بودی؛ جانت را در تیر قلم گذاشتی و مرزهای زبان فارسی را تا ابدیت گستراندی.

به فرزندم خواهم گفت که این زبان شیرین، امانت مردی است که جوانی اش را داد تا ما ایرانی بمانیم.

ایران، وامدار توست. تا دماوند پابرجاست و تا خزر می خروشد، نام تو بر تارک این سرزمین می درخشد.

برخیز ای فردوسی، برخیز و ببین که فرزندانت هنوز به زبان تو عشق می ورزند و با دیوانت فال افتخار می گیرند.

عجم زنده کردی بدین پارسی... و چه زنده کردنی! که هزار سال است هیچ طوفانی نتوانسته آن را بلرزاند.

ما سربازان لشکر واژگان توایم. قسم به قلم، که تا آخرین نفس از مرزهای زبان مادری دفاع خواهیم کرد.

شاهنامه ات دژی است استوار که روح ایرانی در آن پناه گرفته است. تولدت مبارک ای معمار دژهای تسخیرناپذیر.

رستم دستان تویی فردوسی، که با دیو فراموشی جنگیدی و هفت خان رنج را طی کردی. روزت مبارک پهلوان.

کلماتت لشکری آراسته اند که قرن هاست از حیثیت ما دفاع میکنند. فرمانده بزرگ سخن، زادروزت خجسته.

تو ثابت کردی که قلم از شمشیر برنده تر است. شمشیرها شکستند و زنگ زدند، اما قلم تو هنوز می درخشد.

هر بیت تو، خشتی از طلاست در بنای باشکوه ایران. ما پاسدار این گنجینه ایم.

حماسه تویی، غیرت تویی، و آن کس که دل به ایران دارد، مرید توست. یکم بهمن مبارک.

نامت لرزه بر اندام دشمنان فرهنگ می اندازد. تو زنده ای چون ایران زنده است.

سپاس ای حکیم که نگذاشتی در تاریخ گم شویم. زادروزت بهانه ای است برای ادای دین به ساحت مقدس تو.

چگونه تشکر کنیم از کسی که به ما زبان گفتن و گوش شنیدن داد؟ زبان قاصر است از وصف بزرگی ات.

ممنون که به ما یاد دادی ایرانی بودن افتخار است. تولدت مبارک آموزگار غرور.

سپاس برای رستم، برای گردآفرید، برای کاوه... سپاس برای تمام قهرمانانی که به ما بخشیدی.

قدردان رنج هایت هستیم و عهد می بندیم که زبان فارسی را چون جان شیرین دوست بداریم.