متن ادبی آغاز سال جدید شمسی برای دکلمه و اجرا 1405

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک. شاخه های شسته، باران خورده، پاک. آسمان آبی و ابر سپید، برگ های سبز بید. عطر نرگس، رقص باد. نغمه شوق پرستوهای شاد. خلوت گرم کبوترهای مست. نرم نرمک می رسد اینک بهار. خوش به حال روزگار.

اینک که زمین، پس از خوابی سنگین، به نفس های گرم خورشید سلامی دوباره می دهد، من نیز دلم را به آفتاب نگاه تو می سپارم. بهار، بهانه ای است تا باور کنیم هیچ زمستانی ماندنی نیست و هیچ شبی بی سحر نمی ماند.

نوروز، تنها یک جشن نیست؛ میعادگاه عشق و امید است. جایی که طبیعت، پیراهن کهنه از تن بر می کند و ردای سبز زندگی می پوشد. بیایید ما نیز گرد و غبار کینه را از دل بشوییم و بذر محبت بکاریم.

زمستان رفت و روسیاهی به زغال ماند و رو سفیدی به شکوفه های سیب. بهار آمد تا بگوید امید، جوانه ای است که حتی از دل سنگ هم بیرون می زند. سال نوتان سرشار از جوانه های امید.

صدای پای بهار را می شنوی؟ این سمفونی باشکوه طبیعت است که خدا رهبری اش می کند. هر گلبرگ، نتی است از عشق و هر نسیم، پیامی است از دوست. گوش جان بسپار به این ترانه ملکوتی.

یا مقلب القلوب! دلم را چون طبیعتت زیر و رو کن. بگذار جوانه های ایمان در کویر روحم سبز شوند. من به معجزه بهار ایمان دارم، به معجزه تو که مرده را زنده می کنی.

بهار یعنی تکرار شوکت خدا. نگاه کن چگونه درختان خشک، به امر او لباس عروسی به تن کرده اند. زندگی یعنی همین؛ امید به رویشی دوباره پس از مرگی ظاهری.

باز کن پنجره ها را که نسیم، روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد. و بهار، روی هر شاخه، کنار هر برگ، شمع روشن کرده است. همه چلچله ها برگشتند و طراوت را فریاد می زنند.

نوروز، قصه هزار و یک شب نیست؛ حقیقتی است جاری در رگ های زمین. حکایت پیروزی نور بر تاریکی و گرما بر سرماست. این پیروزی بر شما خجسته باد.

می خواهم امسال، هفت سین سفره دلم را با نام تو بچینم. سایه ات بر سرم، سلامتی ات در تنم، سرور در دلت، سخاوت در دستت، سعادت در بختت، سیادت در مقامت و سروری ات در دو جهان.

برخیز که پرچم بهار برافراشته شد. طبیعت، این سرباز وفادار خدا، بار دیگر از آزمون زمستان سربلند بیرون آمد تا به ما درس ایستادگی دهد.

ایران من، ای سرزمین جاوید! بهارت خجسته باد. هر لاله ای که در دشت هایت می روید، یادآور خونی است که برای سرافرازی ات ریخته شد. نوروزت پیروز و پاینده باد.

نوروز، جشن ملی ما، نماد اقتدار فرهنگی ملتی است که قرن هاست در برابر طوفان حوادث ایستاده و همچون دماوند، استوار مانده است.

اینک که صدای طبل بهار در کوه و دشت پیچیده، بیایید عهد ببندیم که برای آبادی این خاک پرگهر، چون بهار، خستگی ناپذیر باشیم.

تاریخ گواهی می دهد که نوروز، ریشه در عمق جان این ملت دارد. هیچ تبر و طوفانی نتوانسته و نخواهد توانست این درخت تنومند را بلرزاند. سال نو بر حافظان این مرز و بوم مبارک.

بهار، فصل رویش قهرمانان است. همانگونه که زمین پوسته سخت را می شکافد، فرزندان این آب و خاک نیز سد مشکلات را می شکنند و به سوی قله ها پیش می روند.

وطنم! در آغاز سال نو، برایت اقتداری به بلندای آسمان و آرامشی به ژرفای اقیانوس آرزو می کنم. پرچمت همواره در اهتزاز باد.

نوروز، پیام آور صلح و دوستی برای جهان و عزت و سربلندی برای ایرانیان است. بیایید در سال جدید، حماسه ای از کار و تلاش بیافرینیم.

زمستان رفت، اما درس هایش باقیست. ما آموختیم که در پس هر سختی، آسانی است. اکنون با قدرتی مضاعف به استقبال بهار می رویم.

سال نو، سال تجدید میثاق با آرمان هاست. سالی که در آن دست در دست هم، ایرانی آبادتر و آزادتر خواهیم ساخت.

بهار، تجلی اسم الحی خداوند است. بنگر که چگونه از دل خاک تیره، گلی رنگین برمی آورد. آیا نشانه ای روشن تر از این برای رستاخیز می خواهی؟

یا محول الحول و الاحوال! حال ما را چنان کن که خود می پسندی. ما را از خواب غفلت بیدار کن، چنان که طبیعت را بیدار کردی.

نوروز، فصل تسبیح کائنات است. هر برگ سبز، دفتری است از معرفت کردگار. چشم دل باز کن که جان بینی، آنچه نادیدنی است آن بینی.

خدایا! در این حلول سال، ما را از بند خویشتن رها کن و به وصال خویش برسان. بگذار بهار دل هایمان با یاد تو آغاز شود.

عید واقعی آن روزی است که در آن معصیت خدا نباشد. بیایید با دلی پاک و نیتی خالص، سالی را آغاز کنیم که خشنودی حق تعالی در آن باشد.

طبیعت، آینه دار خداست. بهار را ببین و خدا را یاد کن. که اوست زنده کننده و میراننده و بازگشت همه به سوی اوست.

یا مقلب القلوب! در این لحظات ملکوتی تحویل سال، زنگار گناه را از آیینه دلمان بزدای تا نور تو در آن بتابد.

بهار، تفسیر آیه فتبارک الله احسن الخالقین است. چه نقاشی چیره دستی است که هزاران رنگ را بی هیچ قلم مویی بر بوم طبیعت پاشیده است.

سال نو فرصتی است برای محاسبه نفس. ببینیم در سالی که گذشت چه کاشتیم؟ امید که محصولمان حسرت نباشد.

خدایا! تقدیر ما را در سال جدید، با قلم عفو و رحمتت بنویس و ما را در زمره بندگان شایسته ات قرار ده.

کاش می شد دل را هم مثل خانه تکاند. غم ها را دور ریخت، کینه ها را پاک کرد و جایشان عشق و مهربانی چید. سال نو مبارک.

بهار آمد تا بگوید هیچ پایانی، پایان راه نیست. همیشه راهی برای شروع دوباره هست، حتی اگر تمام شاخه هایت شکسته باشد.

لحظه تحویل سال، لحظه ای است که زمین نفس حبس شده اش را بیرون می دهد و خدا لبخند می زند. این لبخند گوارای وجودتان.

آرزو می کنم در سال جدید، دفتر زندگیتان پر از سطرهای عاشقانه باشد و هیچ صفحه ای از آن خیس اشک حسرت نشود.

نوروز یعنی امید. امید به اینکه فردا روشن تر است. امید به اینکه خدا هست، تو هستی و عشق هست.

بیایید امسال را زندگی کنیم، نه فقط زنده باشیم. مثل گل ها بخندیم، مثل باران بباریم و مثل خورشید گرم کنیم.

سفره هفت سین را چیدم. جای تو اما خالیست. اما می دانم که یادت، سین هشتم این سفره است که در دلم جا خوش کرده.

خدایا! در این سال جدید، هیچ چشمی گریان، هیچ دلی لرزان و هیچ سفره ای خالی نباشد.

بهار بهانه است. بهار واقعی تویی وقتی که می خندی. سال نو مبارک، دلیل خنده های من.

سال ها می گذرند و ما بزرگتر می شویم. کاش دلهایمان هم بزرگ شود، آنقدر که تمام مهربانی های دنیا را در خود جای دهد.