متن ادبی کوه به کوه نمی‌رسد برای روز کوهنورد 1405

میگویند کوه به کوه نمیرسد، اما آدم به آدم میرسد. ما در قله ها به ملاقات خویشتن میرویم، آنجا که انسان با عظمت خلقت روبرو میشود.

کوه ها ایستاده اند تا به ما بیاموزند که برای بزرگ شدن باید ریشه در خاک داشت و سر بر آسمان سایید. روز کوهنورد مبارک.

در قانون طبیعت، کوه به کوه نمیرسد، اما دلهای کوهنوردان در ارتفاعات به هم گره میخورد. پیوندتان پایدار.

شاید کوه ها به هم نرسند، اما صدای پژواک فریاد ما در کوهستان، فاصله ها را پر میکند. روز فریادهای رهایی مبارک.

فاصله کوه ها ابدی است، اما اراده انسان پل میزند میان این فاصله ها. درود بر شما که پل های استقامتید.

آدمی پرنده نیست، اما کوهنورد به کوه می رسد و پرواز را تجربه می کند. روز پرواز روح مبارک.

کوه نماد تنهایی باشکوه است؛ اما کوهنورد نماد همبستگی در سختی هاست. این تضاد زیبا مبارک باد.

ما میرویم تا به کوه برسیم، اما در نهایت به خودمان میرسیم. سفر درون مبارک.

کوه ها ثابت اند و ما سیار؛ اما این ما هستیم که از ثبات کوه، درس ایستادگی میگیریم.

حکایت کوه و آدم، حکایت سکون و حرکت است. خوشا آنکه در حرکتش، وقار کوه را دارد.

کوه به کوه نمیرسد، اما روح انسان در کوهستان به خدا میرسد. روز نیایش در محراب سنگی مبارک.

ارتفاع، حجاب ها را کنار میزند. آنجا که کوه ها سر به فلک کشیده اند، دست دعا به استجابت نزدیکتر است.

کوهنورد، سالک طریقت سنگ و صخره است. هر گام، ذکری است و هر نفس، تسبیحی.

در سکوت قله ها، رازی نهفته است که تنها عاشقان طبیعت آن را میشنوند. روز راز و نیاز مبارک.

به کوه بنگر که چگونه متواضعانه زیر پای تو گسترده شده تا تو را بالا ببرد. درس تواضع مبارک.

کوه ها میخ های زمین اند و کوهنوردان میخ های ایمان و اراده. استوار باشید.

صعود، تمرین بریدن از تعلقات پایین و پیوستن به جلال بالاست. روزتان خدایی.

خداوند کوه را آفرید تا انسان حقارت جسم و عظمت روحش را دریابد.

قله، نقطه تلاقی زمین و آسمان است؛ میعادگاه عاشق و معشوق.

روز کوهنورد، روز ستایش خالقی است که کوه را پناهگاه امن زمین قرار داد.

کوه به کوه نمیرسد، ولی من در هر صعود به یاد توام که مثل کوه پشتم بودی.

دلتنگ قله ام، جایی که کوه ها شانه به شانه هم ایستاده اند ولی دستشان به هم نمیرسد، درست مثل ما...

کوهنوردی یعنی جدایی از زمین و وصل به آسمان. چه حس غریبی است این تنهاییِ بالا.

دوست دارم مثل کوه باشم؛ ساکت، مغرور، تنها، اما تکیه گاهی امن برای خستگی هایت.

کوه ها قصه گوهای پیر زمین اند؛ اگر گوش کنی، صدای تاریخ را میشنوی.

در آغوش سرد کوهستان، گرمای وجود همنوردان امیدبخش است. روزتان گرم و پرمهر.

کوه، آینه دق نیست، آینه تمام نمای صبر است. صبوری ات مبارک.

هر بار که به کوه میرسم، انگار گم شده ای را پیدا میکنم. آن گم شده خودِ آرامِ من است.

کوهستان خانه دوم نیست، خانه اول روح ماست که از آن دور افتاده ایم.

زیبایی کوه در نرسیدن است؛ همیشه قله ای بالاتر هست که صدایت میزند.