متن ادبی بوی جدایی و خاک کربلا روز دوم محرم 1405

این خاک، بوی غریبی می‌دهد؛ بویی شبیه به جدایی، شبیه به پایان یک افسانه. اینجا کربلاست، نقطه‌ای که زمین و آسمان در آن به هم گره می‌خورند تا خون خدا را در آغوش بگیرند.

کاروان به مقصد رسید، اما دل‌ها به تپش افتاده‌اند. خاک این دیار، گویی از همین حالا مرثیه می‌خواند. اینجا همان وعده‌گاهی است که پیامبر (ص) خبرش را داده بود.

از هر ذره این خاک، صدای العطش به گوش می‌رسد. کربلا، آرام باش! مهمانانت عزیزترین‌های خدا هستند. با آنها مهربان باش ای خاک داغ.

حسین (ع) مشتی از خاک را بویید و فرمود: این همان زمین است، زمین کرب و بلا. و چه راز سنگینی در این کلام نهفته است؛ راز سری که بر نیزه خواهد رفت.

نسیم اینجا بوی سیب نمی‌دهد، بوی فراق می‌دهد. بوی پیراهنی که قرار است غارت شود. سلام بر تو ای کربلا، ای نگین سرخ انگشتر هستی.

اینجا سرزمین بلاست، اما بلایی که در آن زیبایی موج می‌زند. خاکش سجده‌گاه عاشقان خواهد شد و هوایش نفس مسیحایی شهدا.

قدم بگذار بر چشمان زمین، ای پسر فاطمه. خاک کربلا قرن‌هاست که انتظار گام‌هایت را می‌کشد تا با خون تو تطهیر شود.

اینجا جایی است که خورشید از شرم بر نیزه رفتن ماه، رنگ می‌بازد. خاک کربلا، امانت‌دار پیکر پاره‌پاره عشق خواهد بود.

هر دانه شن در این صحرا، روضه‌ای مجسم است. انگار زمین می‌داند که چند روز دیگر، میزبان چه فاجعه عظیمی خواهد بود.

بوی جدایی می‌آید... جدایی سر از پیکر، جدایی عباس از مشک، جدایی زینب از حسین. کربلا، آغاز قصه پرغصه عاشوراست.

بیابان خشک و سوزان، سکوتی مرگبار و خاکی که انتظار طوفان را می‌کشد. اینجا نینواست، جایی که نوای نینوا در آن جاودانه شد.

خیمه‌ها برپا می‌شوند، اما ستون‌ها می‌لرزند. گویی زمین نمی‌خواهد بار این امانت سنگین را به دوش بکشد. اینجا کربلاست.

افق سرخ‌رنگ است و خاک، تشنه. کاروان عشق رحل اقامت افکنده است در سرزمینی که بوی خون می‌دهد.

گرد و غبار از راه می‌رسد، اما این غبارِ خستگی نیست، غبار غم است که بر چهره‌ها نشسته. حسین (ع) به کربلا رسیده است.

دشت آرام است، اما آرامشی قبل از طوفان. خیمه‌های سفید در دل بیابان خاکستری، چون ستارگانی در شب ظلمانی می‌درخشند.

صدای کوبیدن میخ‌ها بر زمین سخت کربلا، صدای تپش قلب زینب (س) است. هر میخی که فرو می‌رود، تیری است بر قلب خواهر.

بادهای کربلا هو‌هو می‌کنند و خاک را به رقص مرگ وا می‌دارند. اینجا میعادگاه عاشقان است با معشوق ازلی.

زمین تفتیده نینوا، لب‌هایش ترک خورده است. شاید می‌داند که قرار است با خون بهترین بندگان خدا سیراب شود.

منظره‌ای غریب: کاروانی از نور در محاصره تاریکی بیابان. اینجا کربلاست، تالار نمایش نبرد حق و باطل.

نگاه کن، این خاک معمولی نیست. جنسی از اندوه دارد. اینجا مشهد شهیدان است، پیش از آنکه شهیدی بر خاک بیفتد.

کربلا خاک نیست، آینه است. آینه‌ای که حقیقت انسان را نشان می‌دهد. ورود به کربلا، ورود به مرحله فنای فی‌الله است.

حسین (ع) به کربلا آمد تا به خاک آبرو دهد. این خاک تا ابد سرمه چشم عارفان و شفای درد دردمندان خواهد بود.

اینجا مقام تسلیم و رضاست. خاک کربلا سجاده‌ای است پهن شده برای نماز عشق، نمازی که وضویش با خون است.

در این سرزمین، زمان و مکان رنگ می‌بازند. کربلا قطعه‌ای از بهشت نیست، بلکه بهشت قطعه‌ای از کربلاست.

بوی جدایی که می‌شنوی، جدایی از تعلقات است. کربلا یعنی بریدن از همه چیز و پیوستن به همه او.

خاک کربلا کیمیاست؛ مس وجود را طلا نمی‌کند، بلکه وجود را در بوته آزمایش ذوب می‌کند تا خالص شود.

اینجا معراج خاکیان است. نردبانی است که پله‌هایش از نیزه و شمشیر ساخته شده تا سالک را به اوج برساند.

کربلا، تجلی‌گاه اسم اعظم خداست در قامت خون. هر که در این خاک قدم نهاد، دیگر خود نیست، اوست.

ورود به کربلا یعنی خروج از خود. یعنی تماشای خدا در آیینه شکسته‌ی دل زینب (س).

این خاک رازدار بزرگترین پیمان تاریخ است. پیمانی که در الست بسته شد و در کربلا امضا می‌شود.

امان از خاک کربلا که بوی یتیمی می‌دهد. امان از این صحرا که قرار است گهواره علی اصغر را در آغوش نگیرد.

حسین جان، برگرد. این خاک بوی مهمان‌کشی می‌دهد. اینجا همان جایی است که زینب (س) را پیر می‌کند.

دلشوره عجیبی دارم. انگار ذرات این خاک فریاد می‌زنند: حسین میا به کوفه... ولی حسین به وعده‌گاه رسیده است.

زمین کربلا! چگونه تاب می‌آوری سنگینی غم زینب را؟ چگونه دهان باز نمی‌کنی تا سپاه کفر را ببلعی؟

هر قدمی که بر این خاک برداشته می‌شود، یک قدم به گودال قتلگاه نزدیک‌تر است. وای از غریبی حسین.

بوی جدایی خفه‌ام می‌کند. انگار صدای گریه رقیه (س) از لابلای بوته‌های خار به گوش می‌رسد.

خاک کربلا! نرم باش. قرار است صورت‌های لطیفی بر روی تو بیفتند. قرار است پیشانی کعبه بر تو سجده کند.

اینجا سرزمینی است که آب را بر مهمان می‌بندند. خاکی که با اشک چشم کودکان خیس خواهد شد.

وارد کربلا شدیم و دلم ریخت. انگار صدای شکستن استخوان سینه، از زیر سم اسب‌ها در آینده‌ای نزدیک می‌آید.

خاک عالم بر سر دنیا. بهترین خلق خدا بر روی خاک گرم کربلا فرود آمد تا قربانی شود.

کربلا، زمین نیست، آسمانی است که بر زمین افتاده.

بوی خاک خون‌آلود می‌آید؛ حسین به مقصد رسید.

اینجا کربلاست، وای از دل زینب.

خاک نینوا، بوی جدایی سر از تن می‌دهد.

سلام بر کربلا، ایستگاه پایانی کاروان عشق.

دوم محرم، آغاز غربت حسین در خاک غریبه.

زمین می‌لرزد، آسمان می‌گرید؛ کاروان به قتلگاه رسید.

هر مشت از خاک کربلا، یک دنیا روضه است.

این خاک بوی پیراهن یوسف می‌دهد که قرار است دریده شود.

کربلا؛ یعنی پایان انتظار و آغاز امتحان.