متن ادبی: سفره ات جمع شد و من گرسنه ماندم 1404

سفره ات دارد جمع می شود و من هنوز گرسنه ام. نه اینکه غذا نبود، من اشتهای معنوی نداشتم. من بد غذا بودم صاحب خانه.

چه زود گذشت لحظات افطار و سحر. سفره ات جمع شد و من ماندم و کاسه خالی دلم که هنوز پر نشده است.

میزبان مهربان، رسم کریمان نیست که سفره را جمع کنند در حالی که هنوز گدایی در گوشه مجلس نشسته است.

خدایا، بوی عید می آید، اما مشام جان من هنوز بوی گناه می دهد. سفره را جمع مکن، من هنوز سیر نشده ام.

همه دارند لباس نو می پوشند برای عید، اما من شرمنده لباس تقوایم که پاره و وصله دار است. سفره ات جمع شد و من همانم که بودم.

سی روز مهمان تو بودم، اما ادب مهمانی را رعایت نکردم. حالا که درهای رحمت خاص بسته می شود، تازه فهمیدم چه از دست دادم.

آی فرشته ها، آرام تر سفره را جمع کنید. شاید ته مانده ای، ریزه خواری، چیزی نصیب من شد. من به همین ته مانده ها قانعم.

گرسنه ماندم چون خودم را با غذاهای مسموم دنیا سیر کرده بودم. حالا که سفره جمع شد، فهمیدم طعم اطعام تو چه بود.

خدایا به حرمت آنانی که سیر از سر این سفره بلند شدند، به من گرسنه هم نگاهی کن. گرسنگی روح سخت است.

سفره ات جمع شد، اما امیدم نه. می دانم که در خانه کریم، همیشه باز است، حتی اگر ضیافت تمام شده باشد.

بارالها، پایان ضیافت است و دست های من خالی تر از همیشه. چه کنم با این حجم از تهیدستی در بازار قیامت؟

ای سفره دار قدیم، من نمک خوردم و نمکدان شکستم. اما تو بزرگواری کن و مرا گرسنه بیرون مکن.

چه ضیافت با شکوهی بود و چه مهمان بی ادبی بودم من. افسوس که قدر ندانستم و وقت تمام شد.

خدایا، گرسنگی من از جنس نان نیست، از جنس نور است. نوری که در این سی روز جمع نکردم.

می ترسم. می ترسم از روزی که بگویند وقت تمام شد و تو چیزی در کوله بارت نداری. درست مثل امروز که ماه تمام شد.

سفره ات وسیع بود به اندازه آسمان ها. من بودم که ظرفیت نداشتم. ظرف دلم کوچک بود و پر از سنگریزه های دنیا.

حالا که بساط مهمانی برچیده می شود، دلم می گیرد. مثل کودکی که از آغوش مادر جدا می شود.

خدایا توشه ام کم است و راه طولانی. سفره رمضان جمع شد، اما سفره کرمت را از من دریغ مدار.

من گرسنه نگاه توام. سی شب صدایم کردی و من نشنیدم. حالا در هیاهوی وداع، صدایم را بشنو.

ای کریم، اگر سفره هم جمع شود، صاحب خانه که هست. من دامن تو را رها نمی کنم.

رمضان رفت و من اندر خم یک کوچه ماندم. سفره برچیده شد و حسرت دیدار تو ماند.

نان و خرما همه بهانه بود. من تشنه جرعه ای از کوثر ولایت تو بودم که نیافتم.

سفره ات بوی بهشت می داد. حیف که مشامم بسته بود به بوی تعفن گناه.

گرسنه ام، گرسنه یک نگاه، یک لبخند رضایت. آیا در این لحظه آخر به من لبخند می زنی؟

میزبان جان، گرسنگان را مران. شاید این آخرین فرصت ما بود.

خدایا، قبول که دیر آمدم. قبول که بد بودم. اما آمدم. در را به رویم مبند.

می گویند مهمان حبیب خداست. آیا حبیبت را گرسنه و تشنه رها می کنی؟

من به امید پذیرایی ویژه آمدم، اما غفلت نگذاشت. حالا در وقت اضافه ام، کاری بکن.

سفره ات جمع شد، اما تو که هستی. مگر نه اینکه رمضان بهانه بود برای رسیدن به تو؟

خدایا، گرسنگی روحم را با یاد خودت درمان کن. که الا بذکر الله تطمئن القلوب.

ای خوبان که بار بستید و رفتید، نگاهی به ما جاماندگان کنید.

شما که سیراب شدید از کوثر عشق، ما تشنگان لب ساحل را دعا کنید.

در قنوت نماز عیدتان، یاد ما گرسنگان محبت خدا هم باشید.

سفره جمع شد، اما دعای شما مستجاب است. برای عاقبت بخیری ما دعا کنید.

خدایا ما را به قافله خوبانت برسان، هرچند لنگان و گرسنه ایم.