متن ادبی: تهدمت والله ارکان الهدی 1404

ناگهان بادی سیاه وزید و جبرئیل میان زمین و آسمان فریاد برآورد: تهدمت والله ارکان الهدی...

سوگند به خدا که پایه‌های هدایت فرو ریخت، ریسمان محکم الهی گسست.

این صدای کیست که خواب کوفه را آشفته کرده است؟ می‌گوید علی (ع) را کشتند، پسر عموی مصطفی را کشتند.

آسمان خون گریست و زمین لرزید، زیرا لنگر زمین و زمان در خون غلتید.

ارکان هدایت چه بود جز شانه‌های علی؟ که بار یتیمان و مسکینان را می‌کشید.

محراب کوفه! چه دیدی که چنین به خود لرزیدی؟ پیشانی عدل بر خاک تو ساییده شد و خون خدا بر تو ریخت.

دیگر کسی نیست که نیمه شب‌ها با چاه درد دل کند، علی رفت و چاه تا ابد تنها ماند.

فرق خورشید شکافت و تاریکی مطلق بر سر کوفیان سایه افکند.

ای صبح! چگونه طلوع کردی وقتی آفتاب حقیقت در محراب غروب کرد؟

خون علی (ع) مرز میان نفاق و ایمان را برای همیشه ترسیم کرد.

کاسه‌های شیر یتیمان روی زمین ریخت، بابا رفت. دیگر کسی نیست که درِ خانه‌ها را بزند.

کوفه شهر بی‌وفایی، بالاخره زهر خودت را ریختی. پدر خاک را از ما گرفتی.

امشب نخلستان‌های کوفه صدای مناجات کسی را نمی‌شنوند، سکوت مرگباری حاکم است.

یتیمان کوفه دوباره یتیم شدند؛ این بار یتیمی ابدی.

دیوار کعبه ترک خورد وقتی آمدی، و فرق سرت ترک خورد وقتی رفتی؛ آغاز و پایانت با خدا بود.

امشب فرشتگان بال‌های خود را فرش راهت کرده‌اند تا به معراج بروی.

چه ضربه‌ای بود که نه فقط سر علی، بلکه قلب فاطمه (س) و رسول الله (ص) را شکافت.

ای ماه! شرم نکردی که بر شبِ ضربت خوردن علی تابیدی؟

رستگاری تو، آغاز بیچارگی ماست یا علی. تو راحت شدی اما دنیا بدون تو جهنم شد.

عدالت پس از تو یتیم شد و تا ظهور فرزندت مهدی (عج) خون‌جگر ماند.