خدا تی نگهدار ببه در همه حال. (خدا نگهدارت باشه در همه حال.)
ادبی
8
تو امیدِ ناامیدانی در شَبایِ تاریک. (تو امید ناامیدانی در شب های تاریک.)
ادبی
9
برکتِ تی سفره زیاد ببه. (برکت سفره ات زیاد بشه.)
ادبی
10
روزت مبارک ای سبزترین بنده خدا. (روزت مبارک ای سبزترین بنده خدا.)
ادبی
مهربانی و خونگرمی شمالی ها
مردم خطه شمال ایران (گیلان، مازندران و گلستان) به خونگرمی، مهمان نوازی و صمیمیت معروف هستند. زبان های گیلکی و مازندرانی (تبری) پر از اصطلاحات محبت آمیز و قربان صدقه رفتن های شیرین است. تبریک روز پرستار با این گویش ها، فضایی بسیار گرم و خانوادگی ایجاد می کند.
اصطلاحات رایج محبت آمیز
عباراتی مثل «تی جانِ قوربان» (قربان جانت) در گیلکی و «تِ دِتایِ دا» (فدای چشمات) یا «تِ دا بَووشِم» (فدات بشم) در مازندرانی، اوج محبت و صمیمیت را می رساند. استفاده از این عبارات برای پرستارانی که با سختی و فشار کاری روبرو هستند، بسیار روحیه بخش است.
استعاره های طبیعت شمال
در ادبیات بومی شمال، طبیعت حضور پررنگی دارد. تشبیه صبر و بخشندگی پرستار به «جنگل های هیرکانی»، «دریای خزر»، «باران» و «شالیزار»، پیام را بومی و شاعرانه می کند. این تصاویر ذهنی زیبا، خستگی را از تن کادر درمان به در می کند.
سخت کوشی پرستاران شمالی
مردم شمال مردمی سخت کوش هستند (مانند سختی کار در شالیزار). پرستاران این خطه نیز با همین روحیه خستگی ناپذیر کار می کنند. عبارت «خسته نُبی/خَسِّه نَواشی» در این فرهنگ معنای عمیقی از درک رنج و تلاش طرف مقابل دارد.
تنوع گویشی
اگرچه گیلکی و مازنی ریشه های مشترک دارند، اما تفاوت هایی در واژگان و لهجه دارند (مثلاً تفاوت گیلکی رشتی با لاهیجانی، یا مازنی ساروی با بابلی). در متون ارائه شده سعی شده از عبارات استاندارد و قابل فهم برای اکثر گویشوران این زبان ها استفاده شود.