باتری ها حاوی فلزات سنگین و سمی مانند سرب جیوه کادمیوم و نیکل هستند. زمانی که این باتری ها به همراه زباله های معمولی دفن میشوند پوشش محافظ آنها به مرور زمان از بین میرود و این مواد سمی وارد خاک و آب های زیرزمینی میشوند. این آلودگی میتواند قرن ها در طبیعت باقی بماند و از طریق جذب توسط گیاهان و جانوران وارد زنجیره غذایی انسان شده و باعث بیماری های خطرناکی همچون سرطان و نارسایی کلیه شود.
بازیافت باتری فرآیندی تخصصی است که در آن مواد ارزشمند داخل باتری مانند روی منگنز و فولاد بازیافت شده و دوباره به چرخه تولید باز میگردند. این کار نه تنها از آلودگی محیط زیست جلوگیری میکند بلکه باعث صرفه جویی در منابع طبیعی و انرژی میشود. در ایران ایستگاه های بازیافت و غرفه های پسماند خشک شهرداری ها مسئولیت جمع آوری این پسماندهای ویژه را بر عهده دارند.
اولین و مهمترین گام در مدیریت پسماند باتری تفکیک در مبدا است. شهروندان باید در منزل یا محل کار ظرفی جداگانه برای نگهداری باتری های فرسوده داشته باشند و هرگز آنها را در سطل زباله معمولی نیندازند. آموزش این نکته به کودکان و دانش آموزان میتواند فرهنگی پایدار برای حفاظت از محیط زیست در نسل های آینده ایجاد کند.
باتری های لیتیوم یونی که در موبایل ها و لپ تاپ ها استفاده میشوند علاوه بر مسمومیت شیمیایی خطر آتش سوزی و انفجار نیز دارند. اگر این باتری ها تحت فشار قرار بگیرند یا سوراخ شوند میتوانند فاجعه آفرین باشند. بنابراین تحویل آنها به مراکز مجاز بازیافت اهمیت دوچندانی دارد و نباید مدتهای طولانی در کمد خانه انبار شوند.
روز جهانی باتری که مصادف با تولد الساندرو ولتا مخترع باتری است فرصتی عالی برای یادآوری دو جنبه مهم این تکنولوژی است اول قدردانی از انرژی که به زندگی ما میدهد و دوم مسئولیت ما در قبال پایان عمر آن. استفاده از این روز برای برگزاری کمپین های جمع آوری باتری و آموزش همگانی میتواند تاثیر بسزایی در کاهش آلودگی های زیست محیطی داشته باشد.
