روایت ورود حضرت زینب (س) و اهل بیت به کربلا در روز اربعین 1405

کاروان به دو راهی عراق و مدینه رسید. زینب (س) به راهنما گفت: ما را از راه کربلا ببر. دلتنگ حسینیم.

وقتی به کربلا رسیدند، جابر بن عبدالله را دیدند که بر مزار نشسته. اولین تلاقی اشک‌ها شکل گرفت.

زینب (س) خود را از محمل به زیر انداخت. خاک قبر برادر را بویید و فریاد زد: اخی حسین...

خانم جان! چهل روز پیش اینجا بدنی دیدی که سر نداشت. حالا چه می‌بینی؟

زینب (س) شروع کرد به گزارش دادن: برادر، امانت‌هایت را آوردم. رقیه را در شام جا گذاشتم، شرمنده‌ام.

زنان بنی‌هاشم دور قبرها حلقه زدند. رباب (س) روی قبر کوچک علی اصغر (ع) افتاد... گهواره خالی کجاست؟

سکینه (س) بر مزار پدر گریه می‌کرد و می‌گفت: بابا، ببین چادر و معجرم خاکی است، اما از سرم نیفتاد.

امام سجاد (ع) با جابر دیدار کرد و فرمود: ای جابر، اینجا بود که مردان ما را کشتند و خیمه‌های ما را سوزاندند.

این دیدار، دیدارِِ فاتحان بود. زینب (س) دیگر آن زینبِ عصر عاشورا نبود؛ او اکنون فاتحِ کوفه و شام بود.

سه روز در کربلا عزاداری کردند. ناله‌های جانسوزشان سنگ‌ها را آب کرد.

حسین جان، پاشو ببین خواهرت برگشته. ولی پیر برگشته.

چهل روزه که آب خوش از گلوم پایین نرفته داداش.

بپرس از من چه ها دیدم... از بزم شراب و چوب خیزران نپرس.

سرت روی نیزه سایبانم بود. ممنونم که تنهایم نگذاشتی.

برخیز و ببین که لشکرت آمده است / خواهر به زیارتِ سرت آمده است.

فضای کربلا پر از گرد و غبار غم است. صدای شیون زنان و کودکان، ملائکه را به گریه انداخته.

هر کس قبری را در آغوش گرفته. یکی قبر عباس، یکی قبر اکبر... قیامت شده است.