شب پانزدهم ماه مبارک رمضان، شب تجلی صفت (کریم) در خاندان رسالت است. امام حسن مجتبی (ع) به دلیل بخشندگی بی حد و حصرشان به کریم اهل بیت ملقب شدند. افطاری دادن در شب ولادت ایشان، تنها یک سنت غذایی نیست، بلکه یک مانور فرهنگی و اعتقادی برای زنده نگه داشتن سیره آن حضرت است. مومنان با پهن کردن سفره های افطار، تلاش می کنند ذره ای از دریای کرم آن حضرت را در زندگی خود جاری کنند و نشان دهند که پیرو راستین مکتب حسنی هستند.
در دین اسلام، اطعام طعام یکی از برترین اعمال است. حال اگر این اطعام در ماه مهمانی خدا و در شب میلاد سرور جوانان اهل بهشت باشد، فضیلت آن قابل شمارش نیست. طبق روایات، خداوند به بانیان افطار مباهات می کند. این عمل باعث تزکیه نفس، زدودن صفات رذیله مثل بخل و حرص، و تقویت روحیه ایثار در جامعه می شود. افطاری دادن، قلب ها را به هم نزدیک و رحمت الهی را جذب می کند.
برگزاری ضیافت های افطاری ساده در مساجد و محلات در شب نیمه رمضان، همبستگی اجتماعی را تقویت می کند. وقتی غنی و فقیر بر سر یک سفره می نشینند، فاصله های طبقاتی کمرنگ شده و حس برادری دینی احیا می شود. این مراسم ها فرصتی است تا افراد متمکن با مشکلات نیازمندان آشنا شوند و به یاری آنها بشتابند. سنت حسنه (سفره های کریمانه) که در سال های اخیر رواج یافته، نماد زیبای این همبستگی است.
برای بهره مندی از ثواب این شب، نیاز به سفره های رنگین و تجملاتی نیست. امام حسن (ع) با وجود ثروت، زندگی ساده ای داشتند. توزیع نان و پنیر و سبزی، یا یک غذای ساده در بین همسایگان یا روزه داران مسجد، می تواند ثوابی عظیم داشته باشد. مهم نیت و اخلاص عمل است. حتی توزیع بسته های معیشتی خشک بین نیازمندان به نیت افطاری، در شرایطی که امکان برگزاری مراسم نیست، همان پاداش را دارد.
لحظه افطار، لحظه استجابت دعاست. در شب میلاد امام حسن (ع)، توسل به آن حضرت بر سر سفره افطار، راهگشای بسیاری از گره های زندگی است. شایسته است بانیان مجلس، ثواب اطعام را به روح مطهر آن حضرت و مادر بزرگوارشان حضرت زهرا (س) هدیه کنند و برای فرج امام زمان (عج) که وارث کرامت حسنی است، دعا نمایند.
