جشنهای خانگی، دین را از مساجد و هیئتها به متن زندگی میآورد. وقتی کودکان میبینند که برای ولادت پیامبر (ص) در خانه کیک پخته میشود و شادی برپاست، ناخودآگاه محبت اهل بیت با خاطرات خوش کودکیشان گره میخورد. این بهترین روش تربیت دینی غیرمستقیم است.
نیازی به هزینههای سنگین و تشریفات نیست. هدف، تغییر حال و هوا و ایجاد شادی است. یک جعبه شیرینی، چند بادکنک و پوشیدن لباس تمیز، کافی است تا فضای خانه را عیدانه کند. سخت گرفتن، باعث میشود این سنتها ادامه پیدا نکنند.
در برنامهریزی برای ۱۷ ربیع، کودکان باید نقش اصلی را داشته باشند. مسئولیت دادن به آنها (مثل باد کردن بادکنک یا پخش شیرینی) به آنها احساس هویت و شخصیت میدهد و این روز را برایشان ماندگار میکند.
جشن میلاد پیامبر فرصتی است تا نشان دهیم اسلام دین غم و گریه نیست، بلکه دین شادی و نشاط است. موسیقیهای مجاز، شوخی و خنده، بازی و سرگرمی در چارچوب شرع، از مؤلفههای یک جشن خانگی موفق است.
میتوان شادی خانه را به بیرون هم منتقل کرد. مثلاً با بردن یک ظرف شیرینی برای نگهبان ساختمان یا همسایهها، پیام مهربانی پیامبر را عملی کرد و شادی را با دیگران تقسیم نمود.
