لقب (امالمؤمنین) به معنای (مادر مؤمنان) عنوانی است که خداوند متعال در قرآن کریم به همسران پیامبر اکرم (ص) اعطا فرموده است. این لقب نشاندهنده مقام رفیع و احترام ویژهای است که برای این بانوان در جامعه اسلامی قائل هستند. حضرت خدیجه کبری (س) اولین و یکی از برجستهترین دارندگان این لقب بودند که با ایمان راسخ و فداکاریهای بیبدیل خود، شایستگی این عنوان را به اثبات رساندند.
حضرت خدیجه (س) اولین شخصی بودند که به رسالت پیامبر اکرم (ص) ایمان آوردند و در تمام دوران غربت و سختیهای آغازین اسلام، از هیچ حمایتی دریغ نکردند. ایشان در تمام لحظات دشوار مکه، همدم و مونس پیامبر (ص) بودند و با مال و جان خود، از ایشان و دین اسلام دفاع کردند. این پیشگامی در ایمان و ایثار، ایشان را در جایگاهی منحصر به فرد قرار داد که لقب امالمؤمنین را برایشان معنای عمیقتری بخشید.
حضرت خدیجه (س) نه تنها همسری فداکار و باوفا برای پیامبر (ص) بودند، بلکه مادر حضرت فاطمه زهرا (س) نیز محسوب میشوند؛ بانویی که سرور زنان عالم و امالائمه (مادر امامان) است. این نسبت مبارک، فضیلتی عظیم برای حضرت خدیجه (س) به شمار میرود و جایگاه ایشان را در نزد خداوند و اهلبیت (ع) بیش از پیش ارتقا بخشیده است. تربیت چنین فرزندی، خود گواه بر عظمت شخصیت مادر است.
علاوه بر شأن قرآنی، روایات متعدد از پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار (ع) نیز بر جایگاه رفیع حضرت خدیجه (س) تاکید دارد. پیامبر (ص) بارها و حتی پس از وفات ایشان، از حضرت خدیجه (س) به نیکی یاد میکردند و وفاداری و فداکاریهای او را میستودند. این ارادت پیامبر (ص) به همسرشان، نشان از رضایت الهی و انتخاب ایشان به عنوان امالمؤمنین دارد.
لقب امالمؤمنین برای حضرت خدیجه (س) نه تنها یک عنوان تشریفاتی، بلکه نمایانگر الگویی کامل برای زنان مؤمن در تمام دورانهاست. او نشان داد که یک زن میتواند هم در عرصه تجارت و اجتماع موفق باشد، هم در نقش همسری و مادری فداکار، و هم در مقام ایمانی، به درجهای از کمال برسد که مادر معنوی تمام مؤمنان نامیده شود. زندگی ایشان الهامبخش است برای زنانی که به دنبال سعادت دنیا و آخرت هستند.
