در روانشناسی رشد و روایات اسلامی، هفت سال اول زندگی دوران «سیادت» و پادشاهی کودک نامیده شده است. این دوران حیاتیترین زمان برای شکلگیری ساختار مغزی، عاطفی و شخصیتی انسان است. مدیران و مربیان مهدکودک با درک این حساسیت، نقشی بنیادین در آینده کودک ایفا میکنند که اثرات آن تا پایان عمر باقی میماند.
برخلاف تصور برخی که مهدکودک را تنها محلی برای نگهداری کودک میدانند، مهدکودک اولین محیط اجتماعی است که کودک قانونمندی، تعامل با همسالان، اشتراکگذاری و استقلال را در آن میآموزد. یک مدیر آگاه با برنامهریزی آموزشی صحیح (بازیمحور)، این مهارتهای نرم را در کودکان تقویت میکند.
مدیریت مهدکودک نیازمند ترکیبی از تخصص، عشق و صبر است. مدیر موفق کسی است که علاوه بر تسلط بر اصول روانشناسی کودک، محیطی امن، بهداشتی و شاد را فراهم کند و ارتباطی موثر و اطمینانبخش با والدین برقرار نماید. او باید الگوی مهربانی و در عین حال نظم برای پرسنل و کودکان باشد.
سپردن جگرگوشه به دست افراد غریبه برای والدین دشوار است. پیامهای تبریک و قدردانی در مناسبتهایی مانند روز آموزش، باعث تقویت پیوند عاطفی و اعتماد بین والدین و مدیر مهد میشود. این اعتماد دوطرفه، استرس کودک را کاهش داده و فرآیند جدایی و جامعهپذیری را آسانتر میکند.
زبان کودک، بازی است. آموزش در این مقطع نباید خشک و کلاسی باشد. مدیران خلاق با طراحی بازیهای هدفمند، مفاهیم دینی، اخلاقی و علمی را به صورت غیرمستقیم به کودکان منتقل میکنند. تقدیر از مدیر، تقدیر از این خلاقیت و هوشمندی در آموزش است.
