ارائه گزارش‌های تصویری و متنی از حال و هوای مسیر پیاده‌روی 1405

اینجا جاده نجف به کربلا، قطعه‌ای از بهشت روی زمین است. موکب‌ها شانه به شانه هم ایستاده‌اند تا غبار از چهره زائران بزدایند.

هوا گرم است، اما گرمای عشق حسین (ع) سوزان‌تر است. پیرمردی را می‌بینم که با کمر خمیده، آب به دست زائران می‌دهد و می‌گوید: اشرب مای یا زائر.

صدای مداحی‌های عربی و فارسی در هم آمیخته است. پرچم‌های رنگارنگ از تمام کشورهای جهان در باد می‌رقصند. اینجا سازمان مللِِِ عاشقان است.

کودکان عراقی با سینی‌های خرما در مسیر ایستاده‌اند. التماس در چشمانشان موج می‌زند که نذری‌شان را برداری.

شب‌های طریق‌الحسین دیدنی است. نورافکن‌ها جاده را روشن کرده‌اند و هزاران نفر مشغول پیاده‌روی در خنکای شب هستند.

بوی اسپند، عطر چای ذغالی و بوی نان تازه، مشام جان را نوازش می‌دهد. اینجا کسی احساس گرسنگی نمی‌کند.

زائری را دیدم که پاهای تاول‌زده‌اش را با عشق باندپیچی می‌کرد و می‌گفت: فدای پای پر از خار رقیه (س).

صحنه شستن پای زائران توسط جوانان عراقی، درس تواضعی است که در هیچ دانشگاهی تدریس نمی‌شود.

در این مسیر، فقیر و غنی، وزیر و کارگر، همه یک شکل‌اند. لباس خاکی، کوله‌پشتی و یک هدف: کربلا.

اینجا تنها جایی است که جمعیتی میلیونی در کمال امنیت و آرامش، بدون پلیس و ناظر، منظم‌ترین حرکت جهان را خلق می‌کنند.

هم‌اکنون در عمود ۱۰۰۰: ازدحام جمعیت به اوج رسیده است. گنبد حرم حضرت عباس (ع) از دور نمایان شد و صدای گریه زائران بلند شد.

موکب‌های ایرانی با پخت نان و غذای گرم، پذیرای زائران هستند. خدمات پزشکی هلال احمر به صورت شبانه‌روزی ارائه می‌شود.

حضور خانوادگی در اربعین امسال چشمگیر است. کالسکه‌هایی که تبدیل به موکب سیار کودکان شده‌اند.

هوای مسیر صاف است و نسیم ملایمی می‌وزد. زائران گروه گروه مشغول قرائت زیارت عاشورا در حال حرکت هستند.

قدم‌هایم سنگین شده، اما دلم سبک است. هر قدم که برمی‌دارم، انگار باری از گناهانم بر زمین می‌افتد.

این جاده ختم به خورشید می‌شود. مغناطیسی مرا می‌کشد که قابل توصیف نیست.

تصویری از یک چایخانه کوچک عراقی: ساده اما صمیمی.

نمایی از خیل جمعیت در غروب آفتاب: رودی که به دریا می‌ریزد.

پاهای خسته زائر: سندی برای شفاعت.