روز ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد) توسط سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی مبارزه با بیابانزایی و خشکسالی نامگذاری شده است. هدف از این روز، افزایش آگاهی عمومی درباره خطرات تخریب سرزمین و ترویج روشهای مقابله با گسترش بیابانها از طریق کاشت درخت و مدیریت منابع آب و خاک است.
ایران به دلیل قرار گرفتن در کمربند خشک و نیمهخشک جهان، به شدت در معرض خطر بیابانزایی قرار دارد. برداشت بیرویه از سفرههای آب زیرزمینی، چرای مفرط دام، و قطع درختان جنگلی از عوامل اصلی تشدید این پدیده در کشور هستند. ریزگردها یکی از پیامدهای ملموس گسترش بیابانها در سالهای اخیر بودهاند.
کاشت گونههای گیاهی بومی و مقاوم به خشکی (مانند تاغ و گز)، یکی از موثرترین روشها برای تثبیت شنهای روان و جلوگیری از فرسایش بادی خاک است. طرحهای ملی کاشت نهال در روز بیابانزدایی، تلاشی برای احیای پوشش گیاهی از دست رفته است.
خاک بستر تولید غذا و حیات است. بیابانزایی به معنای از دست رفتن توان تولیدی خاک است که منجر به فقر، مهاجرت و ناامنی غذایی میشود. حفاظت از خاک کمتر از حفاظت از آب اهمیت ندارد.
هر شهروند میتواند با پرهیز از تخریب مراتع در گردشگری، صرفهجویی در مصرف کاغذ و آب، و مشارکت در طرحهای درختکاری، سهمی در توقف بیابانزایی داشته باشد.
