حسرت پایان ماه رمضان و جاماندن از کاروان بخشش 1404

کاروان رفت و من خواب ماندم. خدایا، آیا برای منِ جامانده هم راهی هست؟

ماه خدا تمام شد و من هنوز بنده‌ی نفسم. وای بر من اگر بخشیده نشده باشم.

همه بار خود را بستند و رفتند، من ماندم و کوله‌باری از گناه. خدایا در این لحظات آخر به فریادم برس.

می‌گویند در این ماه همه بخشیده می‌شوند، نکند من آن «شقی» باشم که محروم ماند؟ خدایا پناهم بده.

سفره جمع شد، درها بسته شد... و من پشت در مانده‌ام با دست‌های خالی. یا سریع الرضا، رحمی کن.

افسوس که سی روز گذشت و من قدر ندانستم. خدایا این حسرت را تبدیل به توبه نصوح کن.

خدایا، اگر در طول ماه مرا نبخشیدی، در این ساعت آخر به حرمت آبروداران درگاهت، قلم عفو بر گناهم بکش.

چه زود دیر شد. صدای طبل عید می‌آید و من هنوز در عزای گناهانم هستم.

یا رب، مبادا رمضان برود و گناه من بماند. که سنگینی‌اش کمرم را می‌شکند.

ای وای اگر امروز غروب کند و پرونده‌ام سیاه بماند. خدایا تو را به مهربانی‌ات قسم، پاکم کن.

هنوز خورشید غروب نکرده، هنوز راه باز است. خدایا آمدم، دیر آمدم اما آمدم.

می‌گویند پاداش کارگر را غروب می‌دهند. خدایا من کار نکردم، اما مهمانت بودم. به کرمت پاداشم ده.

در این ثانیه‌های آخر، مثل حرّ برگشتم. خدایا توبه‌ام را بپذیر پیش از آنکه ماهت برود.

این لحظات، وقت طلایی است. خدایا به پهلوی شکسته زهرا (س)، جاماندگان را دریاب.

خدایا تو کریمی، کریم ته مانده سفره را دور نمی‌ریزد، به ما می‌بخشد. ما را هم ببین.

هنوز اذان مغرب نشده، هنوز می‌شود پرواز کرد. الهی العفو...

خدایا به حق این دمِ آخر، سرنوشت شوم ما را به سعادت تغییر ده.

فرصت کم است و بار سنگین. خدایا جز تو کسی را ندارم که بارم را سبک کند.

ای خدایی که در لحظه آخر دست‌گیر هستی، دستم را بگیر که غرق نشوم.

خدایا پایان بد ما را به پایانی خوش ختم کن. یا مبدل السیئات بالحسنات.

ناامید نیستم، چون خدای من «ارحم الراحمین» است. حتی در دقیقه نود هم می‌بخشد.

خدایا تو گفتی «لا تقنطوا»، من با کوه گناه، اما با دریای امید به درگاهت آمدم.

درست است که دیر کردم، اما به خانه کریم آمده‌ام. کریم، در را به روی دیرآمدگان نمی‌بندد.

ماه رمضان بهانه بود، اصل تویی. تو که هستی، جای نگرانی نیست. ببخش ای مهربان.

خدایا اگر ماهت رفت، رحمتت که نرفته است. ما را شامل رحمت بی‌پایانت کن.

چشم امیدم به فضل توست، نه عمل خودم. عملم هیچ است، اما فضل تو بی‎نهایت.

خدایا، جامانده‌ها را بیشتر تحویل بگیر، چون جز تو پناهی ندارند.

می‌دانم خراب کردم، اما تو آبادی. ویرانه‌ دل مرا با نگاهت آباد کن.

خدایا تو ستار العیوبی، بدی‌های ماه گذشته مرا بپوشان و عیدی‌ام را بده.

گرچه گنهکارم، اما عزادار رفتن ماهم. به حرمت این اندوه، مرا ببخش.

پیامبر (ص) فرمود: بدبخت کسی است که ماه رمضان بگذرد و آمرزیده نشود. خدایا مرا از بدبخت‌ها قرار مده.

ترس تمام وجودم را گرفته. نکند ملائکه بگویند این بنده لایق بخشش نبود؟

خدایا از زیانکاران بودن به تو پناه می‌برم. خسران یعنی رمضان باشد و من پاک نشوم.

چه معامله بدی کردم؛ عمر دادم و گناه خریدم. خدایا در این بازار کساد، تو خریدارم باش.

وای اگر ماه بعد، اجلم فرا رسد و من بارِ رمضان را نبسته باشم.

خدایا، نکند اسم من از لیست آزادشدگان از آتش جا افتاده باشد؟

خسران واقعی یعنی محرومیت از نگاه تو. خدایا نگاهت را از من نگیر.

از خودم می‌ترسم، از اینکه دوباره شیطان دستم را بگیرد. خدایا رهایم نکن.

این ترس مقدس است اگر مرا به دامن تو بیندازد. الهی ارحم عبدک الضعیف.

خدایا، ما را جزو «خاسرین» قرار نده که حسرت قیامت، پایان ندارد.

خدایا این توبه دقیقه نودی را از من بپذیر. قول می‌دهم آدم شوم.

شکستم توبه‌ها را، اما دوباره آمدم. این بار آمدم که بمانم. قبولم کن.

خدایا اشکم را ببین، دلم را ببین. پشیمانم از روزهایی که بی تو گذشت.

در این غروب آخر، غسل توبه می‌کنم با اشک چشمانم. پاکم کن یا طهور.

خدایا، توبه نصوح روزی‌ام کن تا بعد از رمضان، دوباره آلوده نشوم.

آمدم تا پرونده سیاهم را در آب زلال رحمتت بشویم.

خدایا به حق علی (ع)، توبه‌ی این بنده فراری را امضا کن.

سر به زیر و شرمنده، در آخرین لحظات ضیافتت، طلب عفو دارم.

خدایا، گذشته‌ام را ببخش و آینده‌ام را تضمین کن.

این آخرین «الهی العفو» ماه رمضان است... تو را به جان مهدی (عج) بگذر و ببخش.