متن ادبی ققنوس و امید برای بیو پروفایل 1404

من ققنوسم؛ از دل خاکستر درد، دوباره متولد می‌شوم و اوج می‌گیرم.

امید در من نمی‌میرد، بلکه در کوره‌ی رنج پخته‌تر و خالص‌تر می‌شود.

مانند ققنوس، پایان من آغاز پرواز دیگری است؛ قوی‌تر، زیباتر و بلندتر.

آتش بیماری جسمم را آزرد، اما روحم را صیقل داد تا زر ناب شود.

در قاموس من شکست معنا ندارد؛ هر سقوط مقدمه‌ی صعودی باشکوه است.

من رقص شعله‌های امید را در بادهای مخالف آموخته‌ام. من زنده‌ام به امید.

ققنوس‌وار از میان تلی از ناامیدی برخاستم تا آواز زندگی سر دهم.

بال‌هایم اگرچه سوخته، اما شوق پرواز در دلم شعله‌ورتر از همیشه است.

داستان من داستان سوختن و ساختن نیست، داستان سوختن و درخشان‌تر شدن است.

این درد، پایان قصه نیست؛ نقطه سر خط برای فصلی حماسی از زندگی من است.

جایی که دیگران پایان می‌بینند، من آغاز پرواز را می‌بینم.

سرطان نقطه پایان نیست، ویرگولی است برای نفسی تازه کردن و ادامه دادن.

مبارز هستم، نه قربانی. لبخند سلاح من است.

امید، قوی‌ترین شیمی‌درمانی جهان است.

من انتخاب کردم که ققنوس باشم، نه خاکستر.

روحی دارم که هیچ توموری توان تسخیرش را ندارد.

زنده باد امیدی که در تاریک‌ترین شب‌ها طلوع می‌کند.

من قهرمان داستان زندگی خودم هستم.

هر سلول بدنم شاید بیمار باشد، اما تک تک سلول‌های روحم سالم و امیدوارند.

ایستاده‌ام مثل کوه، می‌درخشم مثل خورشید، برمی‌خیزم مثل ققنوس.

ققنوس | امید | زندگی | اینجا فقط نور جریان دارد.

روایتگر امید در روزهای سخت. من برمی‌خیزم.

جنگجو. عاشق زندگی. معجزه خدا.

زندگی را زندگی کن، حتی در طوفان.

صبور باش، ققنوس شدن تاوان دارد.