کتابها پناهگاه امن درونگراها هستند. مطالعه فعالیتی است که در تنهایی و سکوت انجام میشود و به فرد اجازه میدهد بدون نیاز به تعامل اجتماعی فیزیکی، به دنیاهای جدید سفر کند و با افکار دیگران آشنا شود. خواندن، سرعت پردازش اطلاعات را به اختیار خواننده میگذارد و فرصت تخیل و همذاتپنداری عمیق را فراهم میکند که برای ذهن غنی درونگراها بسیار لذتبخش است.
فیلمهایی که برای درونگراها جذاب است، معمولاً ریتم کندتر، دیالوگهای عمیقتر و تمرکز بیشتری بر شخصیتپردازی و درونیات افراد دارند تا صحنههای اکشن و پر سروصدا. این فیلمها اغلب به مفاهیمی مثل تنهایی، معنای زندگی، روابط انسانی پیچیده و تخیل میپردازند. سینمای هنری و مستقل معمولاً بیشتر از سینمای تجاری با سلیقه درونگراها همخوانی دارد.
اگر فقط قرار باشد یک کتاب در این زمینه بخوانید، آن کتاب «سکوت» (Quiet) است. سوزان کین در این کتاب با تکیه بر تحقیقات علمی و داستانهای واقعی، نشان میدهد که چگونه جامعه مدرن غربی به اشتباه «ایدهآل برونگرا» را تبلیغ میکند و تواناییهای درونگراها را نادیده میگیرد. این کتاب به درونگراها اعتماد به نفس میدهد تا خود واقعیشان را بپذیرند و از قدرتهای پنهانشان استفاده کنند.
درونگراها به محرکهای بیرونی حساسترند، بنابراین موسیقیهای با کلام یا شلوغ ممکن است تمرکزشان را بهم بریزد. در مقابل، موسیقی بیکلام (Ambient, Classical, Lo-Fi) به عنوان یک «نویز سفید» عمل کرده و با حذف صداهای مزاحم محیط، فضایی ایزوله و امن برای تفکر و کار عمیق (Deep Work) ایجاد میکند. موسیقی سنتی ایرانی و سازهای سلو نیز تأثیر مشابهی دارند.
رمانها و داستانها به درونگراها کمک میکنند تا بفهمند که در احساسات و تجربیات خود تنها نیستند. وقتی یک درونگرا شخصیتی را در رمان میبیند که مثل او فکر میکند و دغدغههای مشابهی دارد، احساس درک شدن و آرامش میکند. ادبیات فارسی، بویژه اشعار عرفانی و فلسفی (مولانا، خیام، سپهری)، سرشار از مضامین درونگرایانه مثل خلوت، تفکر و سیر در انفس است.
