متن ادبی آب یعنی آبادانی روز جهانی آب 1405

آب، ترانه جاری زمین است که در گوش خاک نجوا میکند: زنده باش و زندگی ببخش

روز جهانی آب، روز ستایش زلال ترین آفریده خداست، آیینه ای که آسمان را بر زمین مینشاند

آب یعنی آبادی، یعنی لبخند شکوفه بر لب شاخه، یعنی رقص ماهی در حوض کاشی

هر قطره آب، الماسی است که از آسمان میبارد تا کویر تشنه را به باغی پربرکت بدل کند

صدای پای آب، زیباترین موسیقی طبیعت است، نوایی که خواب دانه را به بیداری جوانه تعبیر میکند

آب، مهربانی مجسم است؛ سنگ را میساید اما نمیرنجاند، راه خود را باز میکند اما ویران نمیکند

در زلالی آب، رازی نهفته است؛ رازی که به ما میآموزد چگونه جاری باشیم و زلال بمانیم

روز آب مبارک، روزی برای یادآوری اینکه رگ های زمین بدون خونِ آب، خواهند خشکید

آب بنویسیم، زندگی بخوانیم؛ آب بنویسیم، رویش بخوانیم؛ آب بنویسیم، عشق بخوانیم

سلام بر آب، که هر جا قدم گذاشت، آبادانی به پا کرد و هر جا دریغ شد، ویرانی به بار آمد

آب نشانه حیات است و خداوند فرمود: و از آب هر چیز زنده ای را آفریدیم

زلال بودن را از آب بیاموز، که هر چه تیرگی را در خود حل میکند اما خود تیره نمیشود

آب، تسبیح گوی متواضعی است که از بلندی به پستی میآید تا تشنگان را سیراب کند

وضو با آب، تطهیر جسم است و اندیشه در آب، تطهیر جان؛ روز جهانی آب گرامی باد

آب، آبروی هستی است؛ مبادا با اسراف و آلودگی، این آبرو را بر زمین بریزیم

در قطره قطره باران، رحمت الهی جاری است؛ شکر این نعمت، استفاده درست از آن است

آب درس بخشندگی میدهد، بی پرسش و بی منت به همه میبخشد، چه گل باشد چه خار

سقا بودن صفت خوبان است، آنان که آب را به لب تشنه میرسانند، واسطه فیض خدایند

نگاه کن به رود که چگونه موانع را دور میزند تا به دریا برسد، درس استقامت و وصال

خداوند آب را پاک و پاک کننده آفرید، حرمت این پاکی را نگه داریم

قنات، شاهکار دستان پینه بسته ای است که آب را از دل تاریک خاک به روشنایی باغ کشاندند

صدای شرشر آب در جویبار، لالایی آرامش بخش طبیعت برای درختان چنار است

باران که میبارد، بوی خاک برخاسته، و آب، این کیمیای هستی، جان تازه ای به دشت میدهد

چشمه، چشم زمین است که میجوشد و اشک شوق می ریزد برای سیراب کردن آهوان

رودخانه، رگ حیاتی است که خون زندگی را به اندام شهرها و روستاها میرساند

شبنم صبحگاهی، بوسه آب است بر گونه گلبرگ، لطیف و جان بخش

آبشار، سقوط با شکوه آب است، نمایش قدرت و زیبایی در هم آمیخته

دریا، نهایت سخاوت آب است، آغوشی باز برای تمام رودخانه های خسته

برف، لباس سفید زمستان است که آب را برای تشنگی تابستان ذخیره میکند

آب قنات، خنک و گوارا، طعم تلاش اجدادمان را میدهد که قدر آب را میدانستند

دلم میسوزد برای ماهی که آب حوضش خشک شده، روز جهانی آب را دریابیم

آب را گل نکنیم، شاید در فرادست، کبوترری پرهای خود را میشوید

تشنگی خاک را ببین و ابرها را صدا بزن، آب مرهم زخم های زمین است

کاش دلمان مثل آب زلال بود، بی کینه، روان و زندگی بخش

وقتی آب هست، امید هست؛ خشک سالی، خشک شدن امید است

آب یعنی زندگی، یعنی بازی کودکانه زیر باران، یعنی چای داغ لب سوز

قدر آب را آن مسافری میداند که در بیابان گم شده است

آب را دوست بداریم، مثل مادری که فرزندش را در آغوش میکشد

به احترام آب کلاه از سر برداریم، که پادشاه بی تاج و تخت حیات است

روز آب، روز پیمان بستن با قطره هاست، که هرگز تنهایشان نگذاریم

کوروش کبیر فرمود: ایزد آب و خاک را از دروغ و خشک سالی محفوظ بدارد

تمدن های بزرگ در کنار رودها شکل گرفتند، بین النهرین، نیل، کارون؛ آب یعنی تمدن

ایرانیان باستان آب را مقدس میشمردند و الهه آناهیتا پاسدار آب ها بود

قنات ایرانی، نشانه نبوغ نیاکان ما در مدیریت آب در دل کویر است

آب در معماری ایرانی، حوض و فواره، روح بنا و مایه آرامش خانه ها بوده است

سی و سه پل و پل خواجو، احترام هنر ایرانی به زاینده رود همیشه زنده است

جشن آب پاشان و تیرگان، یادگار شادی نیاکان ما در بزرگداشت آب است

در فرهنگ ما، پشت سر مسافر آب میریزند تا به سلامت بازگردد، آب نماد روشنایی است

خلیج فارس، شناسنامه آبی ماست، پاره تن ایران زمین

روز جهانی آب، فرصتی برای بازخوانی تاریخ مهندسی آب در ایران باستان