شعر جانسوز درباره تیرباران جنازه امام حسن (ع) 1405

تابوت تیرخورده و یک پیکر غریب / این است مزدِ بوسه‌ی پیغمبرِ غریب؟ / باران تیر بر تنِ پاکش چه می‌کند؟ / آتش زده به جان برادر، برِ غریب.

گفتند که در مدینه گلریزان است / بر پیکر مجتبی ولی پیکان است / تابوت به جای گل پر از تیر شده / این اوجِ پذیراییِ نامردان است.

دوزی به تنش دوخته شد با تیر / فریادِ حسین، گشته عالم‌گیر / عباس کشیده تیغ، اما هیهات / صبرِ حسن است بر دودستش زنجیر.

هر تیر که بر تخته‌ی تابوت نشست / انگار دلِ مادرِ پهلوشکسته خست / هفتاد چوبه تیر به یک پیکر؟ / والله که حرمتِ پیمبر بشکست.

ای مدینه! شرم بر تو، میهمان‌داری چه شد؟ / حرمتِ سبطِ رسول و آبروداری چه شد؟ / جای گل بر پیکرش تیر از کمان‌ها می‌زنی / رسمِ همسایه و حقِ هم‌جواری چه شد؟ / پیکری که دوشِ احمد بود جایگاهِ او / شد نشانِ تیرِ کینه، بردباری چه شد؟ / یک طرف تابوتِ خونین، یک طرف چشمانِ تر / گریه‌های قاسم و صبرِ اناری چه شد؟ / دوختند این جسم را بر تخته‌های چوبِ تخت / یادگارِ فاطمه، آن یادگاری چه شد؟

تابوت سنگین شد / نه از وزنِ پیکر / که از وزنِ آهن / آهنِ تیرهایی که کینه پرتاب کرد. / حسین (ع) تیرها را می‌کشید / و عباس (ع) دندان می‌فشرد / و صبرِ حسن (ع) / هنوز فرمان می‌داد: / شمشیر نکشید! / اینجا مدینه است / نه کربلا... / هنوز نوبتِ سر بریدن نیست / فعلاً تن را به تابوت می‌دوزند.

هفتاد تیر / هفتاد زخمِ تازه / بر بدنی که از زهر سوخته بود. / آن‌ها نخواستند / حتی جنازه‌اش / در سایه‌ی پیامبر آرام بگیرد. / غریب یعنی / حتی مرده‌ات هم / دشمن داشته باشد.

دست بر قبضه و دندان به لب و چشم پر آب / گفت عباس که ای وای، دلم گشت کباب / کاش دستورِ برادر، دو دستم نمی‌بست / تا کنم آلِ امیه همه را نقشِ بر آب / تیر بر پیکرِ مولا؟ به خدا می‌میرم / که ببینم تنِ او گشته چنین تیرآباد.

بیرون کشید تیر ز تابوت و خون چکید / رنگ از رخِ حسین و اباالفضل هم پرید / با تیر، جسم و پیرهنش دوخته شده / این روضه را کسی نه شنیده است و نه دید / تشییعِ جنازه یا که نبردِ مسلح است؟ / در پیشِ چشمِ خواهرِ قامت‌خمید.