متن ادبی درباره انتظار و غروب جمعه برای نیمه شعبان 1404

غروب جمعه است و باز هم دلم می‌گیرد. نیمه شعبان آمد، کوچه را آب و جارو کردیم، اما تو نیامدی. کجایی ای مسافر غریب؟

آقا جان، تقویم‌ها ورق خوردند و به نیمه شعبان رسیدند، اما ساعت دلتنگی ما هنوز روی غروب جمعه قفل شده است.

همه شهر چراغانی است، اما دل من در تاریکی غروب جمعه بی‌تو گرفته است. یا صاحب الزمان، عیدی ما را ظهور خودت قرار ده.

بوی نرگس می‌آید، اما گل نرگس هنوز پشت پرده غیبت است. چه غروب جمعه دلگیری است، حتی در نیمه شعبان.

آه از این جمعه‌های تکراری، آه از این نیمه شعبان‌های بی تو. مولای من، شمع‌های کیک تولدت آب شد و تو نیامدی.

غروب جمعه، بغض آسمان است در فراق خورشید. نیمه شعبان بی تو، جشنی است با طعم دلتنگی.

گفتند جمعه می‌آیی، یا در نیمه شعبان. جمعه‌ها رفتند و شعبان‌ها گذشتند. ما ماندیم و چشمانی که به در خشکید.

ای آخرین امید، غروب جمعه‌ها بهانه‌ایست تا نبودنت را بیشتر حس کنیم. حتی ریسه‌های نیمه شعبان هم جای خالی‌ات را پر نمی‌کنند.

کاش این نیمه شعبان، آخرین غروب جمعه غیبتت باشد. کاش بیایی و پایان دهی به این انتظار هزار ساله.

دلم گرفته از این شهر که بی تو آذین بسته است. آقای من، جشن واقعی روزی است که غروب جمعه به طلوع تو ختم شود.

انتظار، زیباترین و دردناک‌ترین واژه جهان است. نیمه شعبان، اوج این پارادوکس است؛ شادیِ میلاد و غمِ غیبت.

غروب جمعه نماد پایان نیست، نماد انتظاری است که به امید صبح شنبه زنده است. اما انتظار تو، انتظاری است به وسعت تاریخ.

نیمه شعبان یعنی تمرین انتظار. یعنی یاد بگیریم که حتی در جشن هم باید چشم به راه بود.

غیبت تو نه از جانب تو، که از جانب ماست. غروب جمعه آینه‌ایست که غفلت ما را نشان می‌دهد.

جهان در انتظار عدالت است و عدالت در انتظار تو. نیمه شعبان، یادآوری این حقیقت است که زمین بی حجت نمی‌ماند.

قلم در وصف دلتنگی غروب جمعه می‌شکند. ای موعود، نیمه شعبان است و جان‌ها به لب رسیده از این هجران طولانی.

در امتداد غروب‌های دلگیر جمعه، به ایستگاه نیمه شعبان رسیدیم. اما قطار ظهور هنوز در راه است. العجل یا مولا.

خورشید شرمگین است که غروب می‌کند و تو هنوز طلوع نکرده‌ای. ای خورشید پس از ابر، نیمه شعبان بی تو تاریک است.

واژه‌ها بغض کرده‌اند. جشن تولد است اما صاحب جشن غایب. چه تراژدی عاشقانه‌ایست این غروب جمعه نیمه شعبان.

بیا که بی تو، نه جمعه معنا دارد و نه شعبان. بیا که جهان تشنه عدالت علوی توست.

غروب جمعه و نیمه شعبان... چه ترکیب دلتنگی.

آقا جان، جشن تولدت مبارک، اما کاش کادوی ما ظهورت بود.

باز هم غروب جمعه، باز هم حسرت دیدار.

نیمه شعبان است و دلتنگ توایم ای صاحب زمان.

اللهم عجل لولیک الفرج، در این غروب جمعه عزیز.

نذر کردم که اگر آیی، جان دهم. نیمه شعبان شد و نیامدی. نذرم قبول نیست؟

همه خوشحالند و من نگران. نگران اینکه امسال هم بگذرد و چشمانم به جمالت روشن نشود.

آقا، لیست خوب‌ها را پر کردند؟ برای بدها جایی نیست؟ غروب جمعه است، دلم را نشکن.

کاش می‌دانستم در کدام گوشه این خاک، خیمه زده‌ای. نیمه شعبان مبارک ای غریب‌ترین آشنا.

دلم لک زده برای یک «انا المهدی» شنیدن. کجایی آقای جمعه‌ها؟