شهادت حضرت علی (ع) تنها یک واقعه تاریخی نیست، بلکه نقطه عطفی در تاریخ بشریت است که نشاندهنده پیروزی معنوی عدالت بر ظلم است. امیرالمؤمنین (ع) در تمام طول زندگی پربرکت خود، لحظهای از اجرای فرمان الهی و برقراری قسط کوتاه نیامد. ضربت خوردن ایشان در محراب عبادت، نمادی از این حقیقت است که عدالتخواهی خالصانه، حتی در مقدسترین مکانها نیز دشمنانی دارد. اما این شهادت، نه پایان راه، بلکه آغاز جاودانگی مفهوم عدالت شد.
پیامبر اکرم (ص) فرمودند علی مع الحق و الحق مع علی. این حدیث شریف گواهی بر این است که وجود امیرالمؤمنین (ع) با حق و عدالت درآمیخته است. شهادت ایشان در بیست و یکم رمضان، مهر تاییدی بر این پیوند ناگسستنی بود. حکومت کوتاه اما درخشان ایشان، الگویی ابدی برای تمام حکومتهای الهی و مردمی است که میخواهند بر مدار دستورات خداوند حرکت کنند. خون ایشان تضمینکننده بقای ارزشهای الهی در جامعه بشری گردید.
زمانی که شمشیر زهرآگین بر فرق مبارک امام فرود آمد، ایشان فرمودند فزت و رب الکعبه (به خدای کعبه رستگار شدم). این جمله نشاندهنده عمق نگاه عرفانی و الهی ایشان به مقوله مرگ و شهادت است. از دیدگاه علی (ع)، شهادت در راه خدا و عدالت، شکست نیست، بلکه رسیدن به لقاءالله و پیروزی نهایی است. این نگاه متفاوت، اساس تفکر شیعی را تشکیل میدهد که در آن، کشته شدن در راه حق، عین حیات و جاودانگی است.
شهادت امیرالمؤمنین (ع) میراثی گرانبها برای تمام نسلها به جا گذاشت. این میراث، ایستادگی در برابر ظلم، حمایت از مظلوم و اجرای بدون تبعیض قانون الهی است. جمهوری اسلامی ایران نیز با الهام از همین آموزههای علوی، پرچم عدالتخواهی را در جهان برافراشته است. درس بزرگ بیست و یکم رمضان برای ما این است که هزینه دادن در راه خدا، سرمایهگذاری برای ابدیت است و عدالت علوی باید سرلوحه تمام امور قرار گیرد.
تقارن شبهای قدر با ضربت خوردن و شهادت مولای متقیان، حاوی پیامی عمیق است. در شبی که مقدرات انسانها نوشته میشود، برترین بنده خدا با شهادت خود، بهترین تقدیر را برای خویش رقم زد. این همزمانی به ما میآموزد که اوج بندگی و نیایش در شب قدر، آمادگی برای فداکاری در راه خداست. روح بلند علی (ع) در این شبهای عزیز، از زندان تن رها شد و به ملکوت اعلی پیوست تا آغازگر پادشاهی عدل الهی در آسمانها باشد.
