در فرهنگ ایرانی، رابطه دایی و خواهرزاده معمولاً رابطهای بسیار صمیمی، گرم و دوستانه است. داییها اغلب سنگ صبور و پایه تفریحات خواهرزادهها هستند. ضربالمثل «حلالزاده به داییش میره» نشاندهنده تأثیر عمیق شخصیتی دایی بر خواهرزاده است. تبریک روز مرد به دایی، بازتابی از این عشق و علاقه دوطرفه است.
دایی، برادر مادر است و رگههایی از مهربانی و دلسوزی مادرانه در رفتارش دیده میشود. او کسی است که بدون سختگیریهای پدرانه، از خواهرزادههایش حمایت میکند. یادآوری این مهربانی در پیام تبریک، حس قدرشناسی را منتقل میکند و پیوند عاطفی را محکمتر میسازد.
پسران نوجوان اغلب دایی خود را به عنوان الگو انتخاب میکنند، چه در تیپ و ظاهر و چه در اخلاق. تبریک روز مرد با مضامینی مثل «الگوی من» یا «قهرمان من»، اعتماد به نفس دایی را بالا میبرد و او را به رفتار مسئولانهتر در قبال خواهرزاده تشویق میکند.
روز ولادت حضرت علی (ع) فرصتی برای دید و بازدید از اقوام مادری، به ویژه داییهاست. این دیدارها باعث خوشحالی مادر (خواهر دایی) نیز میشود و انسجام فامیلی را تقویت میکند. صله رحم عمر را زیاد و رزق را پربرکت میکند.
معمولاً پیامهای تبریک به دایی کمی غیررسمیتر، شادتر و صمیمیتر از پیامهای عمو است. استفاده از لحن شوخ و خودمانی در تبریک به دایی کاملاً پذیرفته شده و مرسوم است.
