شهادت امام حسن مجتبی (ع)، سبط اکبر پیامبر (ص)، یکی از غمبارترین وقایع تاریخ اسلام است. ایشان در خانه خود توسط همسرشان (جعده) که با وعدههای معاویه فریب خورده بود، مسموم شدند. غربت امام حسن (ع) فقط در شهادت نبود؛ بلکه در زمان حیات نیز یاران بیوفا ایشان را تنها گذاشتند و مجبور به صلح تحمیلی کردند. ایشان حتی در خانه خود نیز امنیت نداشتند.
اوج مظلومیت امام حسن (ع) در هنگام تشییع پیکر مطهرشان نمایان شد. وقتی بنیهاشم قصد داشتند ایشان را طبق وصیت (یا جهت طواف) به سمت مزار پیامبر (ص) ببرند، عدهای به سرکردگی برخی افراد کینهتوز، راه را بستند و جنازه و تابوت را تیرباران کردند. این بیحرمتی به فرزند پیامبر در تاریخ بیسابقه است.
صلح امام حسن (ع) با معاویه، اقدامی استراتژیک برای حفظ اصل اسلام و جان شیعیان بود. اگر ایشان وارد جنگ نابرابر میشدند، معاویه ریشه شیعه را میکند. این صلح چهره نفاق بنیامیه را آشکار کرد و بستر را برای قیام امام حسین (ع) فراهم نمود. امام حسین (ع) خود را تابع صلح برادر میدانستند.
صفت بارز امام حسن (ع)، کرامت و بخشندگی است. ایشان بارها اموال خود را با فقرا تقسیم کردند. سفرهدار مدینه بودند و هیچ نیازمندی را رد نمیکردند. توسل به ایشان برای گشایش رزق و رفع مشکلات مالی بسیار مجرب است.
قبر خاکی و ویران شده امام حسن (ع) در بقیع، داغی بر دل شیعیان است. در ۲۸ صفر، شیعیان با یادآوری این غربت، آرزوی روزی را دارند که برای ایشان حرمی باشکوه بسازند و در صحن امام حسن (ع) عزاداری کنند.
