طبق روایات تاریخی معتبر، حضرت فاطمه زهرا (س) پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) مدت کوتاهی در قید حیات بودند. یکی از دو قول مشهور، ۷۵ روز پس از رحلت پدر بزرگوارشان است که مصادف با ۱۳ جمادیالاول میشود. در این روز، بانوی دو عالم بر اثر جراحات وارده از هجوم دشمنان به خانه وحی، به شهادت رسیدند.
شهادت حضرت زهرا (س) یک مرگ طبیعی نبود. تاریخ گواهی میدهد که دشمنان برای گرفتن بیعت اجباری از امیرالمؤمنین (ع)، به خانه ایشان هجوم آوردند، در را آتش زدند و حضرت زهرا (س) که پشت در بودند، بین در و دیوار مجروح شدند. این جراحات منجر به سقط حضرت محسن (ع) و شکستگی پهلو شد که در نهایت به شهادت ایشان انجامید.
حضرت زهرا (س) در وصیتنامه سیاسی خود از امیرالمؤمنین (ع) خواستند که ایشان را شبانه و مخفیانه غسل دهند و کفن و دفن کنند تا کسانی که به ایشان ستم کردند و باعث شهادتشان شدند، در تشییع جنازه حضور نیابند و بر ایشان نماز نخوانند. این اقدام، سند ابدی نارضایتی دخت پیامبر از غاصبان خلافت است.
حضرت فاطمه (س) تنها زنی است که خداوند در قرآن با آیه تطهیر بر عصمت او گواهی داده است. ایشان کوثر قرآن، حجت بر ائمه اطهار و الگوی تمام عیار بندگی و ولایتمداری هستند. شهادت ایشان خسارتی جبرانناپذیر برای بشریت بود.
پیام فاطمیه، دفاع از حق و حقیقت تا پای جان است. حضرت زهرا (س) با خطبه فدکیه و مبارزات خود نشان دادند که در برابر انحراف جامعه نباید سکوت کرد. امروز نیز پیروان ایشان باید با بصیرت و استقامت، مدافع حریم ولایت و ارزشهای اسلامی باشند.
