متن تاریخی و روایی مراسم دفن شهدای کربلا توسط بنی‌اسد 1405

در روز دوازدهم محرم (و به قولی سیزدهم)، قبیله بنی‌اسد که در نزدیکی کربلا ساکن بودند، برای دفن اجساد آمدند. اما پیکرها بی‌سر بود و قابل شناسایی نبود.

ناگهان سواری از دور نمایان شد. او امام سجاد (ع) بود که به اعجاز الهی برای خاکسپاری پدر آمده بود. چرا که امام معصوم را جز امام معصوم دفن نمی‌کند.

امام سجاد (ع) با چشمانی اشکبار، یک به یک شهدا را شناسایی کرد. نام هر شهید را می‌برد و بنی‌اسد او را دفن می‌کردند. کربلا آرام گرفت.

وقتی به بدن مطهر امام حسین (ع) رسیدند، امام سجاد (ع) به تنهایی وارد قبر شد. لب‌هایش را بر رگ‌های بریده گذاشت و با جملاتی جانسوز پدر را به خاک سپرد.

بنی‌اسد پرسیدند: این بدن کوچک روی سینه امام چیست؟ فرمود: این علی‌اصغر است. پدر می‌خواهد پسرش همدمش باشد. و آن‌ها را در یک قبر نهادند.

بوریایی آوردند... چون بدن پاره پاره بود و در یک پارچه جا نمی‌شد. امام حسین (ع) حتی کفن هم نداشت، بوریا کفنش شد.

قبیله بنی‌اسد زنانشان پیش‌قدم شدند. گفتند اگر مردانمان می‌ترسند، ما اجساد پسر پیامبر را دفن می‌کنیم. آنگاه مردان به غیرت آمدند.

قبر حبیب بن مظاهر را در ورودی حرم قرار دادند، چرا که او بزرگ اصحاب بود و امام خواست تا حبیب، پرده‌دار حریمش باشد.

بدن عباس (ع) در کنار علقمه ماند. امام سجاد (ع) فرمود: برای عمویم جایگاهی است که همه شهدا به آن غبطه می‌خورند. او پاسبان شریعه ماند.

خاک کربلا گواهی می‌دهد که این بدن‌های مطهر، بدون غسل و کفن، اما با اشک فرشتگان و گلاب خونشان دفن شدند.

خدایا، چه تدفین غریبانه‌ای. نه تشییع کننده‌ای، نه گلی، نه گلابی. فقط چند مرد بیابانی و یک امامِ دل‌شکسته.

بوریا... واژه‌ای که آتش به جان شیعه می‌زند. وقتی بدن سالار شهیدان را جمع می‌کردند، عالم می‌لرزید.

بنی‌اسد، خوش به حالتان. دستان شما بدن‌هایی را لمس کرد که ملائکه آرزوی طوافشان را دارند. شما اولین خادمان حرم بودید.

امام سجاد (ع) روی قبر نوشت: هذا قبر الحسین بن علی الذی قتلوه عطشانا. تا ابد همه بدانند حسین را تشنه کشتند.

دفن شهدا پایان ماجرا نبود، آغاز زیارت بود. از آن روز، کربلا قطعه‌ای از بهشت شد که دل‌ها را به خود می‌خواند.

بنی‌اسد آمدند، با بوریایی کهنه.

امام سجاد (ع) آمد تا پدر را به خاک بسپارد.

سومین روز شهادت، روز دفن خورشید.

بدن‌های بی‌سر، آرام گرفتند.

هذا قبر الحسین الغریب...

حضور امام سجاد (ع) در تدفین، پاسخی است به شبهات. امامت تداوم دارد و حجت خدا حتی در اسارت، وظایف الهی خود را انجام می‌دهد.

دفن شهدا توسط یک قبیله عربی، نشان داد که ترس از یزید نتوانست تمام وجدان‌ها را بکشد. هنوز غیرت زنده بود.

شیوه دفن (شهدای بنی‌هاشم در پایین پا، حبیب در ورودی) مهندسیِ معنویِ حرم بود که تا امروز پابرجاست.

واقعه دفن نشان داد که بدن امام، حرمت دارد و زمین تابِ دیدنِ پیکرِ برهنه حجت خدا را بیش از این نداشت.

روز دفن، روزی است که پیوندِ خاک و خون، ابدی شد. کربلا دیگر بیابان نبود، مزار عاشقان شد.