معنای رستگاری در کلام علی (ع) هنگام ضربت خوردن 1404

«فُزتُ» یعنی پیروز شدم، رستگار شدم، به هدف رسیدم. علی (ع) شهادت را پایان راه نمی‌دید، بلکه رسیدن به مقصد می‌دانست.

«وَ رَبِّ الکَعبَة» قسم به پروردگار کعبه. چرا کعبه؟ چون علی (ع) در کعبه متولد شد و خدای کعبه را بهتر از هر کسی می‌شناخت.

این جمله نشان‌دهنده اوج معرفت و یقین امام است؛ در لحظه‌ای که مرگ چهره نشان می‌دهد، او جز زیبایی و وصال نمی‌بیند.

رستگاری برای علی (ع) یعنی خلاصی از دنیایی که قدرش را ندانستند و رسیدن به جوار رحمت الهی.

این کلام، اعلام پیروزی نهایی است؛ ابن ملجم گمان کرد علی را کشت، اما علی فرمود من بردم!

علی (ع) سال‌ها بود که استخوان در گلو و خار در چشم داشت. ضربت شمشیر، شکستن این قفس بود.

مولا فرمود: راحت شدم. از دست مردمانی که هرچه نصیحتشان کردم نشنیدند و دلم را خون کردند.

رستگاری یعنی پایان ۳۰ سال فراق پیامبر (ص) و حضرت زهرا (س).

مانند کسی که تشنه است و به آب می‌رسد، علی (ع) تشنه شهادت بود.

این جمله نشان می‌دهد که مرگ برای اولیای خدا، انتقال از زندان به کاخ است.

امام بارها فرموده بود: اشتیاق من به مرگ از اشتیاق نوزاد به سینه مادر بیشتر است.

محاسن سفیدش منتظر خضاب شدن با خون سرش بود، وعده‌ای که حبیبش رسول خدا داده بود.

فزت و رب الکعبه، امضای قبولی بندگی علی (ع) در محراب عبادت بود.

هیچ کس در تاریخ در لحظه ترور شدن، فریاد پیروزی سر نداده است جز علی (ع).

این رستگاری، محصول یک عمر زندگی خالصانه برای خدا بود که با شهادت مهر تایید خورد.

مرگ پایان نیست، بلکه دریچه‌ای به جهان ابدی است. باید طوری زندگی کنیم که مرگمان رستگاری باشد.

پیروزی واقعی در ثروت و قدرت نیست، در عاقبت بخیری و شهادت است.

رضایت به قضای الهی؛ امام در سخت‌ترین لحظه هم راضی به تقدیر خدا بود.

علی (ع) به ما آموخت که عاشق خدا، از شمشیر دشمن نمی‌هراسد.

سوگند به خدای کعبه، یعنی توحید در آغاز و پایان زندگی علی (ع) موج می‌زند.