متن ادبی و روضه کوتاه درباره غربت حضرت زهرا (س) 1405

روضه یعنی: زنی جوان، دستش به کمر، مویش سفید... روضه یعنی مادری که صورتش را از علی می‌پوشاند.

سرت را پایین نگیر علی جان، تو مقصر نیستی. اگر در سوخت، اگر پهلو شکست، فدای سرت. فقط غریبی تو مرا می‌کشد.

می‌خواستند در را باز کنند، اما در به دیوار دوخته شده بود... و مادری میان این دوخته شدن... وای مادرم.

گفت: یا فضه خذینی... یعنی دیگر توان ایستادن ندارم. فضه بیا که محسنم رفت.

روضه کوتاه: در وسط کوچه، دست علی را بسته بودند... زهرا (س) کمربند علی را گرفت... غلاف شمشیر بالا رفت... یا زهرا.

دیدند فاطمه (س) دارد جان می‌دهد، اما نگاهش به در است. شاید نگران ورود دوباره مغیره بود.

صدا زد: بابا جان! ببین با دخترت چه کردند. ببین چگونه پهلویم را شکستند و علی را خانه‌نشین کردند.

آب می‌ریخت روی بدن، دستش رسید به بازو... بلند بلند گریه کرد. علی (ع) فهمید چرا فاطمه (س) دستش را بالا نمی‌آورد.

حسن (ع) در خواب می‌پرد... شاید دوباره خواب کوچه را می‌بیند. خواب آن سیلی ناگهانی...

تابوت را شبانه ساختند. شبانه بردند. شبانه دفن کردند. تا ابد این (شبانه) سند غربت توست یا زهرا.

مادر، غربت تو هنوز در کوچه‌های تاریخ جاری است. هنوز صدای ناله‌ات از بین در و دیوار شنیده می‌شود.

یا زهرا (س)، تو رفتی و علی (ع) ماند و یک دنیا تنهایی. چاه می‌داند که علی چه کشید بعد از تو.

چه زود غروب کردی ای خورشید خانه وحی. مدینه بعد از تو دیگر رنگ آرامش ندید.

میخ در، شرمنده‌ترین میخ عالم است. آتش، خجلت‌زده‌ترین عنصر طبیعت است که تو را سوزاند.

چادر خاکی‌ات پرچم ماست. ما فرزندان همان مادری هستیم که در کوچه ایستاد تا ولی‌اش تنها نماند.

ای بانوی بی‌نشان، نشان تو در قلب‌های شکسته ماست. قبر مخفی‌ات فریاد می‌زند که اسلام چقدر مظلوم است.

تو رفتی تا ولایت بماند. تو سوختی تا اسلام خاکستر نشود.

غربت یعنی زنی که هجده بهار بیشتر ندیده، اما قامتش مثل پیرزن‌ها خمیده است.

سلام بر تو روزی که متولد شدی، روزی که بین در و دیوار ماندی و روزی که با دلی خونین به دیدار خدا رفتی.

کاش بودیم و در آن کوچه سپر می‌شدیم. کاش تازیانه بر تن ما می‌نشست نه بر بازوی تو.

فاطمه جان، بعد از تو سلام علی بی جواب ماند.

ذوالفقار علی در نیام ماند، اما فاطمه در میدان جنگید. این یعنی اوج غربت حیدر.

علی (ع) که در خیبر در قلعه را کند، اینجا نتوانست میخ را از سینه درآورد؟ بمیرم برای مظلومیتت.

مردی که ستون آسمان بود، حالا سرش را به دیوار گذاشته و های های گریه می‌کند.

زهرا جان، تو رفتی و علی با یتیمانش تنها ماند. زینب کوچک است، چگونه خانه‌داری کند؟

بعد از تو، چاه همدم علی شد. چه غربتی بالاتر از اینکه محرم رازت چاه باشد؟

علی (ع) شب‌ها مخفیانه به مزارت می‌آید. مبادا دشمنان بفهمند و نبش قبر کنند. امان از این غربت.

کمر علی (ع) در کوچه شکست، نه در جمل و صفین. آنجا که ناموسش را زدند و دستش بسته بود.

تنهاترین سردار تاریخ، همسرش را شبانه غسل می‌دهد. این روضه نیست، جان دادن است.

فاطمه سپر بلای علی شد. او رفت تا علی بماند. اما علی بعد از فاطمه، مرده‌ای متحرک بود.

مادر ما را به جرم عشق حیدر کشتند.

در وسط کوچه تو را می‌زدند... کاش در آن لحظه نمی‌دیدم.

یاس را باید کاشت، توی گلدان گذاشت... حیف یاس را زدند.

مدینه شهر پیغمبر، خدا رحم کند به نیلوفر.

بمیرم برای دستی که بالا نیامد تا موی حسین را شانه کند.

یک در و این همه ماجرا؟ وای مادرم.

مادری بود و سه تا بچه و یک همسر و شهر... همه با هم دشمن.

فاطمیه یعنی: آتش، دود، میخ، سیلی، چادر خاکی.

غم انگیزترین خداحافظی تاریخ: خداحافظ علی جان.

قبر مخفی‌ات، آشکارترین دلیل مظلومیت توست.