اهمیت پیامهای سازمانی
پیامهای تبریک از طرف انجمنها و نهادهای رسمی، نشاندهنده توجه سیستم مدیریتی به هنرمندان و جایگاه هنر در جامعه است. این پیامها معمولاً لحنی وزین، امیدبخش و سیاستگذارانه دارند و بر ارزشهای کلان فرهنگی تأکید میکنند.
پیامهای تبریک از طرف انجمنها و نهادهای رسمی، نشاندهنده توجه سیستم مدیریتی به هنرمندان و جایگاه هنر در جامعه است. این پیامها معمولاً لحنی وزین، امیدبخش و سیاستگذارانه دارند و بر ارزشهای کلان فرهنگی تأکید میکنند.
در ایران، هفتم فروردین به عنوان (روز ملی هنرهای نمایشی) در تقویم رسمی ثبت شده است که همزمان با (روز جهانی تئاتر) است. در پیامهای رسمی، اشاره به هر دو عنوان ضروری است تا هم بر هویت ملی و هم بر پیوند با جامعه جهانی تأکید شود.
کلیدواژههایی مثل (اعتلا)، (فرهنگ)، (اندیشه)، (میثاق) و (تکریم) در پیامهای رسمی بسیار پرکاربرد هستند. این کلمات بار معنایی مثبتی دارند و تئاتر را فراتر از سرگرمی، به عنوان یک ضرورت فرهنگی معرفی میکنند.
پیامهای رسمی فرصتی برای تقدیر کلی از زحمات یکساله هنرمندان است. بدون نام بردن از شخص خاصی، از (خانواده بزرگ تئاتر) تشکر میشود که شامل بازیگران، کارگردانان، نویسندگان و عوامل فنی است.
بخش مهمی از پیامهای سازمانی، ترسیم افقهای روشن برای آینده است. وعده حمایت، توسعه زیرساختها و رونق سالنها، بخش جداییناپذیر این پیامهاست که به هنرمندان انگیزه میدهد.