برگزاری آیینهای یادبود مانند فروردینگان، نقش مهمی در سلامت روان بازماندگان دارد. سوگواری و یادکردن از عزیزان از دست رفته در زمانهای مشخص، به افراد کمک میکند تا با غم فقدان کنار بیایند و احساس تنهایی نکنند. این مراسم فرصتی برای تخلیه هیجانی، مرور خاطرات خوش و احساس تداوم ارتباط معنوی با متوفی است که فرآیند پذیرش مرگ را آسانتر میکند.
مراسم ترحیم و سالگرد معمولاً با حزن و اندوه شدید همراه است، اما جشن فروردینگان (و جشنهای مشابه مانند جشن مردگان در سایر فرهنگها) ماهیتی متفاوت دارد. این روز، روز «جشن» و «گرامیداشت» است، نه صرفاً گریه و زاری. تأکید بر جنبههای روشن زندگی پس از مرگ، جاودانگی روح و نیکیهای فرد درگذشته است. هدف، ایجاد حس آرامش و احترام است تا غم و افسردگی.
یکی از بخشهای جداییناپذیر یادبود درگذشتگان در ایران، دادن خیرات است. مردم باور دارند که انجام کار خیر (مانند اطعام نیازمندان، کمک به خیریه، یا حتی پخش کردن آب و خرما) به نیت درگذشته، باعث شادی روح او و آرامش وجدان بازماندگان میشود. در جشن فروردینگان، این خیرات معمولاً شامل خوراکیهای شیرین یا گیاهی (لرک) است که نماد شادی و برکت هستند.
این جشن بهانهای است تا اعضای فامیل دور هم جمع شوند و به مزار بزرگان خاندان بروند. این گردهماییها باعث تحکیم روابط خانوادگی، آشنایی نسل جدید با شجرهنامه و تاریخچه خانوادگی، و رفع کدورتها میشود. یادآوری اینکه همه ما ریشههای مشترکی داریم که اکنون در خاک خفتهاند، حس تعلق و همبستگی را تقویت میکند.
پیامهای یادبود فروردینگان معمولاً سرشار از مضامین عرفانی و معنوی است. مرگ نه به عنوان پایان، بلکه به عنوان «سفر»، «پرواز» یا «بازگشت به اصل» توصیف میشود. این نوع نگاه که ریشه در باورهای دینی و باستانی دارد، ترس از مرگ را کاهش میدهد و به زندگی معنای عمیقتری میبخشد.
