در فرهنگ سازمانی ایران، توجه به مناسبتهای مذهبی و ملی بخشی از هویت و اتیکت اداری محسوب میشود. ارسال پیام تبریک به مناسبت حلول ماه ربیعالاول، که پایان دو ماه سوگواری است، نشاندهنده احترام به باورهای دینی کارکنان و ایجاد فضایی مثبت و پرانرژی در محیط کار است. این پیامها معمولاً حامل انرژی مثبت و دعای خیر برای موفقیت سازمانی هستند.
پیامهای اداری باید ترکیبی از رسمیت و صمیمیت محترمانه باشند. استفاده از عناوینی مانند «جناب آقای»، «سرکار خانم»، «مدیریت محترم» و عبارات دعایی مانند «توفیقات روزافزون» و «سلامتی و بهروزی»، شأن و جایگاه افراد را حفظ میکند. برای مدیران بالادستی، لحن باید رسمیتر و برای همکاران همرده میتواند کمی صمیمیتر باشد.
پس از دو ماه فضای حزنانگیز (محرم و صفر) که در برخی ادارات با سیاهپوشی و مراسمات همراه بوده، تبریک ماه ربیعالاول به نوعی اعلام تغییر فاز روحی و روانی سازمان به سمت نشاط و پویایی است. این پیامها میتوانند انگیزهای برای شروع دوباره فعالیتها با انرژی مضاعف باشند.
در سازمانهای بزرگ، این پیامها معمولاً از طریق سیستم اتوماسیون اداری، ایمیل سازمانی یا نصب بنر و پلاکارد در تابلو اعلانات منتشر میشوند. متنهای کوتاه و گویا برای این بسترها مناسبترند تا در کمترین زمان، پیام تبریک را منتقل کنند.
میتوان در پیام تبریک، به ارزشهایی مثل «وحدت» (با توجه به هفته وحدت در این ماه) و «اخلاقمداری» (با توجه به میلاد پیامبر اخلاق) اشاره کرد و آنها را با اهداف سازمانی گره زد.
