متن نوستالژیک بوی ماه مهر و خاطرات مدرسه 1405

باز آمد بوی ماه مدرسه... بوی پاک کن های دو رنگ که هیچ وقت خودکار را پاک نکردند، فقط کاغذ را سوراخ کردند. یادش بخیر.

دلم تنگ شده برای آن دفترهای کاهی خط کشی شده با خودکار قرمز، برای جلد کردن کتاب ها با روزنامه و پلاستیک، برای بوی نارنگی وسط کلاس.

اول مهر برای ما یعنی بوی لباس نوی گشاد که قرار بود تا سال بعد اندازه مان شود. یعنی تراشیدن مداد تا نوکش تیزِ تیز شود.

یادش بخیر صف های صبحگاهی، از جلو نظام، و ناظمی که همیشه دنبال موهای بلند و ناخن های ما بود. چه دوران نابی بود.

کیف های سنگین، نیمکت های چوبی سه نفره، و بخاری نفتی که همیشه بوی دود می داد. کجایی کودکی؟

آن روزها استوری و لایک نبود، تمام دلخوشی ما کارت صد آفرین و مهر هزار آفرین پای دفتر مشقمان بود.

لیوان های تاشو، جامدادی های آهنربایی که دکمه داشت، و پاک کن هایی که بوی توت فرنگی می داد اما مزه پلاستیک! یاد باد آن روزگاران.

زنگ تفریح و حمله به بوفه برای خریدن کیک و نوشابه شیشه ای. چه طعم بهشتی داشت آن روزها.

مشق نوشتن با مداد سوسمار نشان و ترس از شکستن نوکش. الان که فکر می کنم، خوشبخت ترین بودیم.

بوی ماه مهر می آید و من هنوز دلم لرز می گیرد، نه از ترس درس، بلکه از حسرت روزهایی که تکرار نمی شوند.

پاییز که می شود، دفتر خاطراتم را باد ورق می زند. فصل مشق های نانوشته و خنده های بی بهانه مبارک.

مدرسه های قدیم روح داشتند، حیاطشان پر از صدای زندگی بود و دیوارهایشان شاهد دوستی های ابدی.

کاش میشد دوباره کودک شد و تنها دغدغه زندگی، جلد کردن دفتر مشق و نوشتن با خط نستعلیق بود.

بوی ماه مهر، بوی کوچ های دسته جمعی به سرزمین دانایی بود. سفری که ما را از کودکی به جوانی رساند.

برگ ریزان پاییز، یادآور ریزش نمره های تک ماست و رویش جوانه های امید در دل معلم های صبورمان.

هنوز هم وقتی بوی پاییز می آید، ناخودآگاه دنبال کیف مدرسه ام می گردم. انگار بخشی از وجودم در آن نیمکت ها جا مانده.

ما نسل روپوش های طوسی و سرمه ای هستیم، نسل دل های رنگی و رویاهای بزرگ. اول مهر بر همکلاسی های دیروز مبارک.

تقویم را که ورق می زنم، به اول مهر که می رسم، مکث می کنم. چقدر زود دیر شد آن روزهای شیرین.

مدرسه تمام شد، اما درس هایش نه. هنوز هم زندگی از ما امتحان می گیرد، کاش تقلب آزاد بود!

سلام بر مهر، سلام بر مدرسه، و سلام بر کودکی که در کوچه پس کوچه های خاطرات گم شد.

کجایید ای شهیدان خدایی، بلاجویان دشت کربلایی... یادش بخیر صبحگاه هایی که با این نوحه شروع می شد.

همکلاسی قدیمی، هنوز هم جای تو در نیمکت کنار من خالیست. چه زود بزرگ شدیم و چه زود دور شدیم.

یاد معلم کلاس اول بخیر که با گچ سفید، روی تخته سیاه، نور می پاشید. روح رفتگان شاد و تن ماندگان سلامت.

به یاد آن دوستانی که زنگ آخر، شریک نان و پنیرمان بودند و حالا شریک غم و شادی هایمان در فاصله های دور.

بعضی ها از مدرسه فقط سواد یاد گرفتند، اما ما رفاقت یاد گرفتیم. رفاقت هایی که بوی ماه مهر می دهد.

دلم برای معلمی تنگ شده که جدی بود اما چشمانش می خندید. روز اول مهر به یاد همه معلم های دلسوز.

عکس های دسته جمعی مدرسه، تنها شاهدان آن روزهای بی تکرارند. چهره هایی که حالا غبار زمان بر آنها نشسته.

تقدیم به همه بچه های دهه شصت که جنگ و مدرسه را با هم تجربه کردند. شما قهرمانان خاموش تاریخید.

یاد آن ناظم سختگیر بخیر که فکر می کردیم دشمن ماست، اما حالا می فهمیم که نگران آینده ما بود.

رفیق جان، اول مهر بهانه ایست تا بگویم: دلم برای شیطنت های زنگ تفریح و تقلب های سر امتحان تنگ شده.

باز باران با ترانه... یادش بخیر.

تصمیم کبری را گرفتیم، ولی کوکب خانم نشدیم!

بابا نان داد، اما حالا بابا جان داد تا نان دهد.

دهقان فداکار پیر شد، پتروس انگشتش یخ زد، و ما بزرگ شدیم.

مشق شب: هزار بار بنویس «کودکی برگرد».

جریمه هایمان عشق بود، تنبیه هایمان درس.

مدرسه ای که دیوار نداشت، اما معرفت داشت.

خودکار لای انگشت، شکنجه شیرین آن روزها.

زنگ ورزش و شلوار گرمکن هایی که زانو می انداخت.

بوی ماه مهر، بوی زندگی بود.